Cân oynamah yoluna oldı gönülüme deynGözün ki degmesün gör gözüme karşudur ayn

Beyn ile ten eridi tende cânum ho sensinPes bellüdür ne kıldı bu ortalıhda mâbeyn

Zülfeynüne tolaşıp mi'râc kıldı gönlümÇün kaşuna irişdi ne gördi kâbe kavseyn

Meşşâtayı nidersin zînet ne veçhe sığarZînet idinmedügün yitmez mi yüzüne zeyn

Ben râst oldum idi kaddiyile zemândurTolaşdur u hemîşe gönülüm ile zülfeyn

Tâ kim olalı vaslun keyfümi sorma binümVa'den metâ nigârâ derdün gönülde tâ eyn

Gözlerün esrüg iken câna imâmet iderMihrâb kıla diler cüfte kaşunı tâkeyn

Dünyâ vü ukba vü ışk bu üçi cem olımazAçdunsa kapu ışka kıl imdi setr-i bâbeyn

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. îdin eğer iderse bir demde nola gönülKaşlarun ile çünki gördi gözüm hilâleyn

SourceDivan, G 561: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love