Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلاننیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان
Ghazal 5982مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوانعنکبوت رشته طول امل را دل مخوان
Ghazal 5986با لب او کار دندان می کند سین سخنزین سبب کم حرف افتاده است آن شیرین دهن
Ghazal 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتنبا کمال قرب خود را دور باید داشتن
Ghazal 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتنورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن
Ghazal 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتنمی خورم قند از شکست آرزوی خویشتن
Ghazal 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخنکار دندان می کند با آن لب میگون سخن
Ghazal 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخنهمچو خون پنهان نمی ماند چو شد رنگین سخن
Ghazal 6032باده با رندان صافی سینه می باید زدنحسن اگر داری در آیینه می باید زدن
Ghazal 6035تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟
Ghazal 6038چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدنچشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن
Ghazal 6043خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدنبا نسیم صبح هم پرواز می باید شدن
Ghazal 6044در حضور بلبلان خاموش می باید شدنهمچو شاخ گل سراپا گوش می باید شدن
Ghazal 6050گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدناز مروت نیست اول رهزن هوشم شدن
Ghazal 6053زندگی بخشا! روان چند کس خواهی شدن؟کشته بسیارست، جان چند کس خواهی شدن؟
Ghazal 6061حلقه بر هر در چو خورشید سبک لنگر مزنتا در دل می توان زد حلقه بر هر در مزن
Ghazal 6062چرخ را خاکستری از برق سودا کرد حسننقطه خاک سیه را چون سویدا کرد حسن
Ghazal 6067با کمند زلف تسخیر دل افگار کناین کهن اوراق را شیرازه از زنار کن
Ghazal 6069بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کنباده شیراز را در شیشه شیراز کن
Ghazal 6070مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کندانه دل را سپند شعله آواز کن
Ghazal 6083بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکنخشک مغزی در بهار جانفزای خط مکن
Ghazal 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
Ghazal 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من
Ghazal 6120اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین منغوطه در خون می زنند از معنی رنگین من
Ghazal 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین منچون سمندر بود از آتش بستر و بالین من
Ghazal 6127آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی منتکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من
Ghazal 6135دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برونصبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون
Ghazal 6145غم کجا از سینه بی غمخوار می آید برون؟کی به پای خویش از پاخار می آید برون؟
Ghazal 6158دیده بی نور ما را کرد بینا پیرهنبر چراغ مرده ما شد مسیحا پیرهن
Ghazal 6159تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهنبر تن سیمین بران شد از عرق تر پیرهن