زهی دمادم به بوی زلفت مذاق من خوش دماغ من ترمرا زمانی مباد بیرون خیالت از دل هوایت از سر

زلال وصلت شراب کوثر حریم کویت فضای جنتبلای هجرت عذاب دوزخ شب فراقت صباح محشر

تویی بتان را شکسته رونق گل از تو برده هزار خجلتگلی تو اما گل سخن گو بتی تو اما بت سمنبر

بدور حسنت شده فسانه به بت پرستی هزار مؤمنبتیغ عشقت بریده الفت به طاعت بت هزار کافر

دل من از تو بی خود تو فارغ از من ز هجر مردم چه چاره سازمنه با من الفت ترا مناسب نه بی تو طاقت مرا میسر

نکرده رحمی بچشم پر خون بجان محزون ز ما نهفتیدو لعل خندان دو زلف پیچان دو چشم فتان دو روی زیور

بدان امیدی که باز آیی بماند ما را در انتظارتدو دست در دل دو پای در گل دو چشم در ره دو گوش بر در

تویی ربوده ز عاشقان دل بدل ربایی نموده هر دملب در افشان در درخشان قد خرامان خط معنبر

منم گزیده ره ملامت بدور حسنت شده فسانهبچشم گریان بجسم عریان بجان سوزان بحال مضطر

ز روی سرعت سرشگ گلگون بروی زردم بریده صد جوچو می نویسد بیان حالم صحیفه را کشیده مضطر

تویی کشیده بصید هر دل بقصد هر سر بزجر هر تنبه بی وفایی ز غمزه تیری ز عشوه تیغ و ز مار خنجر

مرا فتاده بفکر آن رخ بیاد آن قد ببوی آن خطبه بی قراری دلی پر آتش سری ببالین تنی به بستر

بسوخت اختر ز آتش کان بر آمد از دل شب فراقتکنون فلک را شدست زینت شراره آن بجای اختر

چنین که در من ز شمع رویت فتاد آتش کشید شعلهچنین که اشکم ز شدت غم نمود طغیان گذشت از سر

اگر نیابد نم سرشکم مدام نقصان ز آتش دلو گر نریزد همیشه آبی بر آتش دل ز دیده تر

ز سیل اشکم به نیم قطره برآید از جا بسیط غبراز برق آهم بیک شراره بریزد از هم سپهر اخضر

ز برق آن جهان فروزم تراست شامی چو صبح روشنز هجر زلف سیاه کارت مراست روزی بشب برابر

ز درد عشقت ضعیف و زارم بچاره سازی کسی ندارمامیدوارم که بر گشاید گره ز کارم امام اظهر

امام بر حق ولی مطلق امین قران گزین انسانامیر مردان شه خراسان علی موسی رضای جعفر

خجسته ذاتی که گر نبودی اساس هستی بنای ذاتشنبودی الفت پی تناسل ز هفت آبا بچار مادر

امانت دین ز بهر تمکین بدو سپرده شه ولایتولایت حق بارث شرعی بدو رسیده ز شاه قنبر

طریق علمش کشیده راهی ز هفت دریا بچار منبعنسیم خلقش کشوده عطری ز هشت گلشن بهفت کشور

ز انتساب بارتفاعش عرب موفق بخط اوفیز فیض طوف حریم کویش عجم مشرف بحج اکبر

بشاه انجم اگر ندادی قبول مهرش لوای نصرتنکشتی او را خلاف عادت به بی سپاهی جهان مسخر

هزار باره بقدر برتر غلامی او ز پادشاهیکسی که یابد قبول گردد بدرگه او کمینه چاکر

نمی نشیند بخاک ذلت نمی دهد دل بتخت خاقاننمی گزیند ره مذلت نمی نهد سر بتاج قیصر

ز معجزاتش غریب نقلی بیاد دارم ادا نمایمکز استماعش دل و دماغت سرور یابد شود معطر

چنین شنیدم که بود روزی کنار بحری پی معیشتز مخلصان رضا جوانی فقیر حالی بسی محقر

ارادت حق بچهره او در سعادت گشود ناگهز خلق آبی یکی برون شد ز بحر آمد بجانب بر

گرفت او را جوان مسکین باحتیاطش ببست محکماسیر آبی در آن عقوبت بکرد زاری که ای برادر

ز بستن من چه نفع جویی مرا رها کن روم بدریابر تو آرم ز قعر دریا برسم تحفه هزار گوهر

جواب دادش که حاش لله بدین فریبت کجا گذارمو گر گذارم محال باشد که پیشم آیی تو باری دیگر

اسیر آبی قسم بنام شه خراسان بخورد و گفتاکه نیست در من خلاف پیمان بدین یمینم بدار باور

ز روی حیرت سوال کردش که ای نبوده میان انسانچه می شناسی که کیست آن شه ترا سوی او که گشت رهبر

بگفت حاشا که من ندانم شهنشهی را که داد تیغشدرین سواحل نجات ما را ز دام افعی ز کام اژدر

ز اقتضای شقاوت ما زمان چندی ازین مقدمدرین حوالی گرفت مسکن عظیم ماری مهیب منکر

همیشه کردی چو گردبادی کنار دریا بکام سیریبقدر صیدی ز ما ربودی غذاش بودی مقرر

ز غصه او که بود مهلک بر آسمان شد تضرع ماشگفت ناگه گل تمنا ز غیب شاهی نمود بنگر

بدست تیغی چو برق رخشان بزیر رخشی چو رعد غرانبگاه جولان ز هیبت او دل هزبران طپیده در بر

فشاند آبی بر آتش ما کشید تیغی بقصد افعیرسید افعی ز برق تیغش بدانچه خس را رسید ز آزر

بیک اشارت دو نیم کردش تبارک الله چه قدرتست اینکه می تواند بیک اشارت جماعتی را رهاند از شر

چو فیض او شد مشاهد ما زدیم بوسه بخاک پایششدیم سایل که از کجایی بگفت هستم ز نسل حیدر

نقیب هفتم شه خراسان امام عالم رضای کاظمکه اهل دل را ز خاک پایم رهیست روشن باب کوثر

اشارت او کشید ما را بطوق طاعت سر اطاعتکرامت او بذکر شایع ولایت ما گرفت یکسر

وسیله این شد که گشت ما را بخاک پایش عقیده حاصلبدین عقیده سزد که باشد مراتب ما ز چرخ برتر

جوان مخلص چو این حکایت چو دید یکیک گشود بندشکه سهو کردم محب آن شه به بند محنت کجاست در خور

ز بند رشته اسیر آبی ببحر در شد پس از زمانیبکرد بیرون هزار گوهر بهای هر یک خزانه زر

امام باید چنین که یابد ز معجز او مراد هرکساسیر بیند نجات دردم فقیر گردد روان توانگر

ایا امامی که بحر و بر را گرفت صیت صلای جودتتویی که هستی نظام عالم چراغ مسجد رواج منبر

دو ماه رویت ز حسن طلعت فکنده نوری بهر دو عالمچهار حد سرای قدرت شده مسجل بچار دفتر

ز بحر علمت زلال رحمت همه زمانی دویده هر سوز خوان لطفت نوال نعمت همه جهان را شده مقرر

اگر چه هستی بروی چون مه چراغ مشرق ولی بگویمبهیچ صورت نمی نمایی باهل مغرب رخ منور

فلک ز مشرق مثال خور را همیشه آرد ازان بمغربکه هر که باشد رخ تو بیند دران صحیفه تویی مصور

شها فضولی ز روی رغبت سر طواف در تو داردچنانکه خواهد درین عزیمت بسان مرغی بر آورد پر

امیدوارم خلاف واقع حجاب مانع ز راه خیزدمراد خاطر ز لطف ایزد به وجه احسن شود میسر

Əhsən, hər bir vaxt zülfünün rayihəsilə zövqüm xoş olur,dimağım təzələnir,

Xəyalın könlümdən, sevgin başımdan heç bir zaman ayrı olmaya.Vüsal zülalın Kövsər şərabı, kuyin hərimi-cənnət fəzası.

Hicrin bəlası – cəhənnəm əzabı, ayrılıq gecəsi – məhşər səhəri.Sənsən gözəllərin rövnəqini sındıran, gül səni görcək xəcil olur,

Sən gülsən, lakin danışan gül, bütsən, lakin qoynu səmənli büt.Hüsnün ətrafında min möminin bütpərəst olması əfsanə olubdur,

Eşqinin qılıncı ilə min kafir bütdən ülfətini kəsibdir.Səndən sarı mən özümə biganə, sən isə məndən xəbərsiz,

Hicrindən öldüm, nə çarə edim?Mən ilə ülfət sənə münasib deyil, sənsiz də məndə taqət qalmamış,

Qanla dolu gözümə, qəmli canıma rəhm etmədin, bizdən İki xəndan dodağı, iki qıvrım saçı, iki fitnə gözü, iki bəzəkli yanağı gizlətdin.Qayıdıb gəlməyin ümidi ilə intizarında İki elimiz ürəkdə, iki ayağımız palçıqda, iki gözümüz yolda,

İki qulağımız qapıda qalmış.Sənsən aşiqlərin könlünü çalan, hər vaxt dilrübalıq edir, – Dür saçan dodağın, mirvari dişlərin, xuraman qəddin,

müənbər xəttin.Mənəm məlamət yolunu tutan, hüsnün dövründə dilə düşən,

Ağlar gözlə, üryan bədənlə, yanan canla, pərişan halla.Al göz yaşı sürətlə axdığından sarı üzümdə yüz arx açmış,

Əhvalımı yazdığı üçün səhifəyə sətir çəkmiş.Sənsən hər könülü ovlamaq, hər başa qəsd etmək, hər bədənəişgəncə vermək üçün,

Vəfasızlıqla qəmzədən bir ox, işvədən qılınc, nazdan xəncər çəkibsən.O üzün fikri ilə, o boyun yadı ilə, o xəttin qoxusu ilə,

Iztirabdan ürəyim oda, başım balışa, canım yastığa düşübdür.Fəraq gecəsində könüldən çıxan atəş ulduzu yandırdı,

Indi onun qığılcımından ulduz əvəzinə göz bəzənmişdir.Üzünün şamından canıma od düşüb şölə çəkdi,

Belə ki, göz yaşım qəmin şiddətindən daşıb başımdan keçdi.Göz yaşımın nəmi könlümün atəşindən daim əskilməsə,

Və əgər yaşlı gözüm həmişə ürək atəşinə su tökməsə,Göz yaşımın selindən yer üzü dağılar.

Ahımın ildırımından bir qorla yaşıl göy dağılar.Qara saçlarının qaranlığından günüm gecədir,

Eşqinin dərdindən gücsüzəm, çarə edənim yoxdur.Ümid edirəm Imam işimin düyününü açsın.

Həqq olan Imam, mütləq vəli, Quran əmini, İnsanların seçilmişi,Kişilərin əmiri, Xorasan şahı Əli Musa Rza Cəfər.

Şanlı bir İnsan ki, əgər zatının binası varlığın əsası olmasaydı,Yeddi atanın dörd anaya yaxınlaşmaq üçün ülfəti olmazdı.

Vilayət şahı dinin əmanətini saxlamaq üçün ona tapşırmışdır,Haqqın vilayəti şah Qənbərdən şəri irslə ona çatmışdır.

Elminin yolu yeddi dəryadan dörd qaynağa yol çəkmişdir,Xülqünün nəsimi səkkiz gülşəndən yeddi ölkəyə ətir saçmışdır.

Ərəb yüksək nəsəbindən böyük həzz almış,Əcəm türbəsini təvaf etməklə həcci-əkbərə nail olmuş.

Ulduzların şahına məhəbbət üzündən qələbə bayrağı verməsəydi,Adətin xilafına olaraq, dünya ona qoşunsuz təslim olmazdı.

Ona qul olmaq şahlıqdan min qat üstündür,Hər kəs onun qəbuluna çatsa, dərgahının kiçik nökəri olarsa,

Zillət torpağına düşməz, xaqan təxtini arzulamaz.Zəlalət yolu ilə getməz, qeysər tacını başına qoymaz.

Möcüzələrindən qərib bir rəvayət yadımdadır, söyləyim,Onu eşitməklə dil-damağın sevinib, ətirlənər.

Belə eşitdim ki, günlərin birində Rza müridlərindən bir cavan,Çox yoxsul və pərişan halla dəniz kənarında oturmuşdu.

Birdən haqqın iradəsi onun üzünə səadət qapısı açdı,Su adamlarından biri dənizdən çıxıb quruya gəldi.

Yoxsul cavan onu tutub ehtiyatla bərk-bərk bağladı,Əsir su adamı əzabdan sızlayıb dedi: qardaş,

Məni bağlamaqdan sənə nə fayda var, burax dənizə gedim,Dənizin təkindən sənə min cəvahir töhfə gətirim.

Cavab verdi, ola bilməz, məni aldatma, hara buraxıram,Buraxsam, mahaldır, bir də yanıma gələsən.

Su əsiri Xorasan şahı adına and içib dedi:Məndə yalan yoxdur, bu andımı qəbul elə.

Heyran qalıb ondan soruşdu: sən ki, İnsan arasında olmamısan,O şahı haradan tanıyırsan, ona sarı səni kim aparıb?

Dedi: necə ola bilər mən o şahənşahı tanımayım ki, qılıncı Bu sahələrdə bizi əjdaha əfisinin ağzından xilas edib.Bundan neçə zaman irəli bizim şəqavətimiz iqtizasınca,

Bu yerlərdə iri, qorxunc bir ilan məskən saldı.Hər vaxt burağan kimi dənizin kənarında dolaşır,

Bizdən istədiyicən ovlayıb, yeməyi bizdən idi.Onun öldürücü qəmindən bizim fəryadımız göyə ucalırdı,

Əcəba, birdən qeybdən bir şah zahir oldu,Əlində parlaq ildırım kimi bir qılınc, altında gurlayan bulud kimi bir at.

Cövlan edəndə onun heybətindən aslanların ürəyi titrəyirdi.Bizim odumuza bir su tökdü, əfinin üzərinə qılınc çəkdi,

Qılıncının parıltısından tikana od düşən kimi əfinin canına od düşdü.Bircə zərbə ilə ikiyə bölündü, İlahi, bu nə gücdür Ki, bir işarə ilə bir cəmaəti şərdən qurtardı.

Onun feyzini gördükdə biz ayağının torpağını öpdük,Soruşduq, sən haradansan, dedi: Heydər nəslindənəm.

Yeddincə nəqib, Xorasan şahı, aləm imamı Rzayi-Kazim Ki, könül əhlinə ayağının torpağından Kövsər suyuna işıqlı yol var.Onun işarəsi bizim boynumuza itaət boyunduruğu saldı,

Onun kəraməti bizim vilayəti bütün tutdu.Vəsilə bu oldu ki, bizdə ayağının torpağına inam hasil oldu.

Bu inama görə bizim rütbəmizin göydən uca olması şayandır.Mürid cavan bu hekayəti eşitcək bir-bir bəndini açdı,

Dedi: yanılmışam, onu sevəni incitmək olmaz.Bəndi açıldıqda su əsiri dənizə düşüb, bir zamandan sonra,

Min cəvahir çıxarıb, hər birinin dəyəri bir xəzinə qızıl,İmam görək belə olsun ki, onun möcüzündən hər kəs muradına çatsın,

Əsir azad olsun, yoxsul dərhal varlansın.Ey səxavətinin sədası dənizi, qurunu tutmuş imam,

Aləmin intizamı, məscidin çırağı, minbərin rövnəqi sənsən.Üzünün iki ayı gözəlliklə hər iki aləmə işıq saçmış,

Məqamının sarayının dörd həddi dörd dəftərdə təsbit olumuşdur.Elm dəryandan rəhmət şərbəti hər zaman hər yana axmışdır,

Mərhəmət süfrənin neməti bütün düny\aya şamildir.Hərçənd ki, ay üzündə şərqin çırağısan, lakin deyim ki,

Heç vəchilə nurlu üzünü qərb əhlinə göstərmirsən.Fələk Günəşi şərqdən qərbə ona görə gətirir ki,

Kim olur olsun sənin üzünü o səhifədə görsün.Şahım, Füzuli sənin qapını təvaf etmək arzusundadır,

Belə ki, bu yolda quş kimi qanad çalmaq istər.Ümidim var yol üzərində olan maneə örtüyü ortalıqdan qalxa,

Allahın lütfü ilə könülümün istəyi xoşluqla nəsibim ola.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise