در آرزوی ناوک او مردم ای کمانسستی مکن بسویم ازو ناوکی رسان

در جان من همیشه خیال خدنگ اومانند آن الف که بود در میان جان

ای چشم و غمزه ات زده صد ناوک جفاگه آشکار بر دل و جانم گهی نهان

با طبع تیز تیر تو تعلیمها گرفتزان قد دلربا و ازان چشم دلستان

بسته بسان چشم تو جان هر کجا افتادبربود دل چو قد تو هر سو که شد روان

تیر تو قابل دل سخت رقیب نیستجایی که هست سنگ مکن تیر خود زیان

گاهی اگر هوای کمانداریت بودتیر ترا بسست تن خاکیم نشان

با قد دلربای تو الفت گرفت تیردر راستی چو جنسیتی بود در میان

بنیاد کرد رسم رقابت کمان کجبر ذوق وصل تیر چو پی برد ناگهان

بنهاد سر بگوش تو و کرد مو بمواز عشق بی قراری او نکتها نهان

انداخت از تو دور و بخاک سیه نشاندبالله که زور کرد بران زار و ناتوان

برداشت التفات تو از خاک تیره رازین مرتبه چرا نگشد سر بر آسمان

دارد بدست بوس تو هر لحظه دست رساز بهر شکر چون نگشاید چنین دهان

در خانه کمان چو مه من در آمدیشد روز عمر کوته ازین غم بعاشقان

آری دلیل کوتهی روز روشنستگاهی که آفتاب کند قوس را مکان

در آرزوی یافتن دولت وصالچون من کمان کج شده قامت بسی زمان

در چله ها نشست ریاضت چنان کشدکز ضعف پوست ماند کشید بر استخوان

آخر بحسن سعی چو اقبال قرب یافتکردی تو در تحمل بیدادش امتحان

جذب محبت تو کشاکش برو فکندناورد تاب آن و برآورد صد فغان

جز من کراست طاقت جور و جفای تومخصوص من کس آنچه ز بیداد می توان

ای سرو از کدام چمن سر کشیدهسروی چو نیست همچو تو در هیچ بوستان

گویا نهال نورس باغ سیادتیز اولاد پاک شاه نجف میر انس و جان

آن سیدالبشر که طفیل وجود اوتأسیس یافت بنیه معموره جهان

آن مظهر سخا که بجمهور ممکناتالطاف مهربانی او گشته میزبان

در میهمان سرای وجود از کمال جودفیضش بخاص و عام رساند صلای خوان

بنهاد پا بکتف رسول از کمال قدربفراشت سر بذروه عرش از علوشان

آن صاحب کرامت و ساقی کوثر استکو را ز خلق هر دو جهان را ز آب و نان

در عالم فنا و بقا لطف عام اوضامن شده بر آمده از عهده ضمان

آدم چو بر بهار تقرب ز جرم یافتدر باغ بی خزان بهشت آفت خزان

آورد جانب نجف مرتضی پناهتبدیل بقعه داد ز هر محنتش امان

ترک بهشت کرد و نجف را مقام ساختچو دید کاین مقام مبارکتر است از آن

نومید چون شود بنی آدم ز سروریکآدم بخوان مرحمت اوست میهمان

ای دلدل تو از گره تنگنای دهرتا عرش با براق نبی رفته هم عنان

از بطن قدرت آمده دایم بمهد فعلحکم تو و رضای خدا هر دو توأمان

قول ترا اگر نکند فهم خصم توتیغ تو بس میان تو و خصم ترجمان

در حکمتی که کرد عیان هستی ترااز کتم غیب مقصد اصلی غیب دان

این بود کز رموز خفی پرده بر کشیبر جمله جهان تو همان را کنی عیان

عالم اگرچه داشت گمان در وجود حقحقا که شد یقین بوجود تو آن گمان

تشبیه بحر و کان بدل و دست تست کفرآن هر دو گرچه آمده زر بخش و درفشان

کی چون کف تو در بارادت فشاند بحرکی چون دل تو زر برضا بخش کردکان

بهر معامله سوی تو بازار آخرتگر کس برد متاع ولای تو زین دکان

جنت بدان متاع بود قیمت حقیرراضی اگر شود دهد از دست رایگان

از بهر نظم گوهر انجم سپهر راداده قضا ز حبل ولای تو ریسمان

دایم جزای دشمنیت محنت جحیمپیوسته وفق دوستیت روضه جنان

از باغ معجزت گل سلمان شکوفه بستظاهر شداست کار تو بر پیر و بر جوان

ادراک را ز باز و کبوتر نمودهجاریست از تو ذکر ولایت بهر زبان

هستی در مدینه علم نبی ولیآن در که هست نه فلکش خاک آستان

شاها منم کمینه سگ آستان تواز چاکران آل و محبان خاندان

از بی کرانی گنهم نیست هیچ باکدارم بلطف بی حدت امید بی کران

یارب امید وار بر آنم که بیش ازینبخش مرا صفای دل و قوت زبان

تا بیش ازین سخن ز برای رضای توراند بمدح آل فضولی مدح خوان

Öldüm xədəngi həsrəti ilə onun, aman,
Gecikmə, yardan mənə ox çatdır, ey kəman.

“Can” kəlməsində ortadakı tək əlif kimi,
Daim xədəngi arzusunu bəsləyir bu can.

Ey nazü qəmzəsilə vuran yüz cəfa oxu,
Qəlb ilə canıma gah açıqdan, gah nihan.

Qəddinlə gözlərindən o tə’lim aldımı
Kim, dilrüba olubdur oxun, həm də dilsitan?

Can aldı hər yerə ki, toxundu gözün kimi,
Qəlb ovladı qəddin tək olanda oxun rəvan.

Layiq deyil rəqibinin o daş qəlbi tirinə,
Daşdan ziyan görər, oxunu etmə imtəhan!

Hərdən ox atmağa həvəsin gəlsə, ey nigar,
Torpaq olan cismimi al daima nişan!
Düzlükdə can kimi var idi ortada səbəb,
Ülfət tapıb qədinlə oxun oldu mehriban.

Əyri kəman da başladı rəsmi-rəqabəti,
Dərk etdi zövqi-vəsli-xədəngini nagəhan.

Baş qoydu çün qulağına, ahəstə söylədi
Bu biqərar aşiqin həqqində min yalan.

Səndən ayırdı, saldı qara torpağa oxu,
Tab etmədi kəman gücünə zarü natəvan.

Qaldırdın iltifat ilə torpaqdan ol oxu,
Layiqdir eyləsə oxuna qibtə asiman.

Hər ləhzə istəsə öpər o incə əlləri,
Mən kimi açmasın necə dil şükrə durmadan?

Gəldin kəman xanəsinə bir hilal tək,
Aşiqlərin gödəldi ömür günləri yaman.

Mə’lumdur günəş gödələr ol zəman kim,
Qanun ilə günəş edər öz qövsini kəman.

Vəslin səadətini edib mən tək arizu,
Olmuş kəman qəddi xəmidə uzun zaman.

Çillə qurub, əziyyətə dözdü, zəiflədi,
Cismində qaldı bircə dəri, bir də üstixan.

Qıldın onu əziyyətə dözməkdə imtəhan,
Axirdə çatdı vəslinə, sə’y ilə qoydu can.

Saldı çəkə-çəkə onu şövqi-məhəbbətin,
Tab etməyib məşəqqətinə, qıldı yüz fəğan.

Məndən səvay cövrinə, ey yar, kim dözər?
Artır cəfani gəlsə əlindən mənə hər an.
Ey sərv, söylə, hansı çəməndə boy atmısan?
Heç bağ içində sən kimi bir sərv yox, inan!

Guya imam gülşəninin növnəhalisən,
Olmuş baban o şahi-Nəcəf, miri-insü can.

Mö’münlərin böyük ağası kim, onun üçün
Tə’sis olundu, gəldi vücudə bütün cəhan.

Məzhər odur səxavətə kövnü məkanidə,
Mən acizəm söz ilə edəm lütfünü bəyan.

Varlıq qonaq evində kəmali-səxavəti,
Xas ilə amə süfrə açıb, etdi mihiman.

Qoydu rəsul çiyninə ol padişah qədəm,
Oldu o şə’n sahibinə ərş asitan.

Mövla Əli ki, saqiyi-kövsərdir, həm vəli,
Vermiş iki cahanda bizə qüssədən aman.

Dünyadə, axirətdə onun lütfü hər kəsin
Zamin olub səadətinə, söz verib aman.

Adəm bahari-qürbidə bir cürm işlədi,
Yetdi behişt bağında baharinə çün xəzan.

Oldu pənahgahi Nəcəf, qürbi-Mürtəza,
Verdi nəcat qəmdən ona bu yeni məkan.

Tərk etdi cənnəti, Nəcəfi qıldı ixtiyar,
Çün gördü bu məqamə özü rəşk edər cinan.

Məhrum edərmi bir ağa övladi-Adəmi
Kim, lütfü Adəmin özünü qıldı kamiran?

Yerdən rəvaqi-ərşə qədər Düldülün sənin,
Peyğəmbərin Büraqi ilə getdi həminan.
Birlikdə məhdi-fe’lə gələr bətni-qüvvədən,
Həqqin rizası ilə sənin hökmün hər zaman.

Düşmənlər anlamazsa sənin qövlini əgər,
Tə’yin qıl qılıncını bu işdə tərcüman.

Bir gizli hikməti var idi xilqətin əgər,
Qıldın o əsli-məqsədi sən aləmə əyan.

Məqsəd bu idi kim, atasan rəmzi qeybdən,
Agah olaydı sirri-xudadən bütün cəhan.

Həqqin vücudinə var idi bir güman əgər,
Oldu yəqin cəhanə vücudunla bu güman.

Mə’dən qızıl, dəniz nə qədər inci versə də,
Nə qəlbinə dəniz tay olar, nə əlinə kan.

Qəlbin qədər dəniz nə zəman inci bəxş edib,
Mə’dən əlin qədər qızıl ehsan edib haçan?

Dostluq mətaini alaraq bir nəfər əgər
Bazari-axirətdə bina qılsa bir dükan.

Bənd olmayıb ucuz sata gər öz mətaini,
Naçiz qiyməti sayılar rövzeyi-cinan.

Ulduzları fələkdə sapa düzdüyü zaman,
Dostluq telindən eşdi qəza incə risiman.

Düşmənlərin cəzası cəhənnəm əzabidir,
Cənnətdə dostların olacaq cümlə şadiman.

E’cazının şükufəsi Səlman gülü olub,
Agahdır kəramətinə pir, həm cəvan.

Şahin ilə göyərçinin əsrari səndədir,
Hər dildə vəsfini edər əhli-cəhan bəyan.
Peyğəmbər elminin şəhərinə qapı ikən,
Doqquz fələk qapında olub xaki-asitan.

Ey padişəh, kiçik quluyam asitanının,
Yurdum qapındır, eyləmərəm tərki-xaniman.

Bak etmərəm, günahım əgər saysız olsa da,
Vardır ümid lütfünə, ey şahi-insü can.

Ya Rəb, budur cahanda mənim arzum, istəyim,
Qəlbim səfa tapar, dilimə söz olar rəvan.

Bundan daha ziyadə Füzuliyi-zar ola,
Övladi-paki-Heydəri-kərrarə mədhxan.


Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets