به رخسارت دمی دل دیده خونبار نگشایدکه سیلی از سرشک آن بر رخسار نگشاید

ز بار غم نرستم در ره عشق و چنین بایدکه ره رو در مهالک تا تواند بار نگشاید

بجان دادن نجات از عقد گیسویش نیابد دلبآسانی کسی این عقده دشوار نگشاید

نیارم جز شکایت بر زبان از یار در هر جاچرا بر من زبان طعنه اغیار نگشاید

گره شد در دل ما این تحیر کز چه رو یاربدل ما چون گره زان زلف عنبر بار نگشاید

چه باشد گر نشوید خاک راهش گریه از چشمموزان مه بر دل زارم در آزار نگشاید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی کی تواند بست بر خود زیور تقویمگر آن ماه طلعت پرده از رخسار نگشاید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love