درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیردو گر خواهد که گیرد خانه در کوی عدم گیرد

نمی ارزد بغم سلطانی عالم خوش آن رندیکه یاد از حشمت جمشید نآرد جام جم گیرد

ملک را آسمان پروانه شمع بلا خواندمرا هرگه که آه آتشین بر سر علم گیرد

به تنگم از وجود خویشتن در گرد لب خطرمده رخصت که بر من پیش ازین راه عدم گیرد

مزن ای بی وفا سنگ ستم بر سر مرا چندانکه دیواری برآید گرد من راه ستم گیرد

کشم بر پرده های چشم تر نقش دهانش راکه گیرد نقش خاتم خوبتر کاغذ چو نم گیرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی را مگر سر رشته دولت بدست آیدکه یابد کام دل و آن گیسوان خم به خم گیرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love