پیش تو گل از شرم سرانداخته در پیشگویا که پشیمان شده از آمدن خویش

Gördükdə səni çəkdi xəcalət güli-xəndan,Guya ki, öz gəlməyinə oldu peşiman.

گل جای بسر دارد اگر بگسلد از خارای گل منشین پیش رقیبان بداندیش

Ayrılsa tikandan gül, edər sinədə məskən,Əğyarə yaxın düşmə, gülüm, qıl həzər ondan.

در باغ چرا پیرهن گل شده خونینای گل تو مگر بر رگ بلبل زده نیش

Gülşəndə gülün köynəyi qanə niyə batsın,Ey xar, məgər bülbülə nəştərmi vurursan?

چون غنچه خندان که شود گل ز دم بادناصح ز دم سرد تو شد آتش دل بیش

Qönçə açılar badi-səbanın nəfəsindən,Naseh, nəfəsin etdi yanan qəlbimi suzan.

گر سینه شکافم دل صد پاره نمایدچون غنچه چرا فاش کنم حال دل ریش

Sədparə könül zahir olar sinəmi yarsam,Hali-dilim olsun niyə çün qönçə nümayan.

چون رخ بنمودی بده از لعل لبت کامدر دور گل آن به که کند کس طرب و عیش

Göstərdin o gül çöhrəni, ver kam ləbindən,Gül dövrü gərək işrətə məşğul ola insan.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بربود دل و دین من آن غمزه فضولیفریاد ز بی باکی آن کافر بدکیش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Qarət edib ol qəmdə Füzuli dilü dini,Əfğan, yenə ol kafəri birəhmdən, əfğan!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love