آتشین رویی کز او چون شمع با چشم ترمزنده خواهم شد پس از مردن گر آید بر سرم

سوختم ناصح مده پندم مبادا کز دمتبر فروزد آتشی گر هست در خاکسترم

خار خاکستر شود ز آتش منم آن آتشیکز جفا خاکسترم گشتست خار بسترم

مردم چشمم ز تاب مهر رخسارت گداختهست بیم صد بلا زین احتراق اخترم

بی رخش بر سوز من گر شمع خندد دور نیستآتشی نادیده می سوزد تن غم پرورم

شعله است از چاکهای پهلوی من سر زدهیا منم پروانه بگرفتست آتش بر تنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کفر می خوانند بی دردان فضولی عشق راگر درین اهل ریا اسلام باشد کافرم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love