دمی بی عشق خوبان پری رخسار چون باشمبعالم بهر کاری آمدم بی کار چون باشم

چو دیده ام قامتش از بی خودی خود را ندانستمخدا داند بوقت دیدن رفتار چون باشم

شدم در تنگنای دهر بیزار از دل و از جانجدا از یار در یک خانه با اغیار چون باشم

مکن از نالهای زار دور از بزم او منعمنیم در بزم او بی نالهای زار چون باشم

منم چون عکس بر مرآت هستی بی شعور از خودوجود من ز دیدارست بی دیدار چون باشم

رقیبان را نمی خواهم که بینم چون کنم یاربرقیبان همدم یارند من بی یار چون باشم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ندارم صبر بی رویش نخواهم رفت از کویشفضولی عندلیبم بی گل و گلزار چون باشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love