گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مراکی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا

چند باشم در جدل با خود ز غم ساقی بیارشیشه می تا رهاند ساعتی از من مرا

دوست چون می خواهدم رسوا ندارم چاره ایمی شوم رسوا چه باک از طعنه دشمن مرا

ز آتش دل چون نمی سوزد روان گویا که هستاستخوانهای بدن فانوس وش زاهن مرا

کام من معنیست نی صورت ز یوسف طلعتانمن نه یعقوبم چه ذوق از بوی پیراهن مرا

خنده دارند بی پروا ز آسیب خزانچون نیاید گریه بر گلهای این گلشن مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رفت جان از تن برون تن شد فضولی خاک رهعشق او شد آفت جان و بلای تن مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern