از آن دو پاره بانگشت معجزت شد ماهکه باشد از پی اثبات دعویت دو گواه

شکاف ماه ز انگشت تست یا در سیرمیان دایره مه فکند رخش تو راه

کلام راست نزول از فلک تراست عروجعیار قد همین بس بمردم آگاه

نمی دمد ثمری بی گل شهادت تونهال اشهد ان لا اله الا الله

کمال قدر همین بس که وقت عرض کمالز کسر ماه تمامت فزود رتبه جاه

تویی کفیل چه باک از عذاب امت راتو شفیع چه اندیشه خلق را ز گناه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شها فضولی بی دل گدای درگه تستز عین لطف تو دارد همیشه چشم نگاه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets