گر خدنگ غمزه را زین سان دمادم می‌زنیکشته گردد عالمی تا چشم بر هم می‌زنی

Vurursan, ey gözəlim, qəmzə oxları bu qədər,Dolar bir anda bu aləm cəsədlə sərtasər.

نیست ممکن بیش ازین بیداد گر سنگین‌دلیبر وفاداران خود سنگ جفا کم می‌زنی

Vəfalılardan əsirgərsən öz cəfa daşını,Bu, daşürəkliyinə bir dəlil deyilmi məgər?

دانه در دام بهر صید مرغی می‌نهییا به قصد دل گره بر زلف پرخم می‌زنی

Düyün vuranda telə qəsdi-canım eylərsənVə ya tora quş üçün dən səpirsən, ey dilbər?

این که داری در غمش ای دل صدای گریه نیستخنده بر غفلت دل‌های بی‌غم می‌زنی

Könül, iniltilərin ağlamaq sədası deyil,Gülərsən halına bir şad qəlb görsən əgər.

ای که در سر ذوق جام وصل داری نیست دورگر ز مستی سنگ رد بر ساغر جم می‌زنی

Başında varsa əgər zövqi-vəsli cananın,Gərək bu yolda daşa çırpasan dolu sağər.

شمع شام فرقتم بگذار تا سوزم رفیقمی‌کشم خود را اگر از منع من دم می‌زنی

Fəraq axşamının şəmiyəm, saqın, ey dust,Nəfəs çəkib mənə “yanma” desən həyat bitər.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برگزیدی از همه عالم فضولی فقر رادولتی داری که استغنا به عالم می‌زنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Füzuli, eyləmisən fəqri intixab, aləmSənin bu dövlətinə eyləyər həsədlə nəzər.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love