به یاد خاک درش گرچه ای سرشک دویدیبهیچ وجه بگرد مراد خود نرسیدی

بدیدن رخش ای دیده چند میل نماییدرین هوس بنما جز بلا چه فایده دیدی

دلا بعشق شدی چهره بارها بتو گفتمچنین مکن نشنیدی هزار طعنه شنیدی

غزال من ز تو بی وجه بود میل رقیبانتو آهویی عجب است این که از سکان نرمیدی

ترا چه شد که چنین بی جهت بتیغ تغافلعلاقه که میان من و تو بود بریدی

اگرچه هست ترا همچو ما هزار بلاکشهزار شکر که ما را ز بهر جور گزیدی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نمی کشی قدم از رهگذار عشق فضولیبسی ملامت ازین رهگذر اگرچه کشیدی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love