آزمودم عشق خوبان را بلایی بوده استوانکه می گویند عاشق مبتلایی بوده است

تا شدم عاشق عذابی می کشم چون بت پرستمیل چین زلف محبوبان خطایی بوده است

نقش خویش و صورت شیرین کشیده کوهکنعاشق صورت پرست خودنمایی بوده است

چار سوی دهر جای خودفروشانست و بسجوهر عرفان متاع ناروایی بوده است

بسته بر محراب دل اهل ورع قندیل وشگوشه مسجد عجب دلگیر جایی بوده است

عشق بازی را سرور سینه می پنداشتممحنت بی حد و درد بی دوایی بوده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کم نشد از من فضولی محنت عالم دمیعرصه عالم عجب محنت سرایی بوده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love