دوش طفلی پری رخی دیدمگفتم ای شوخ شکرین گفتار

Dün pəriçöhrə bir uşaq gördüm,Dedim: ey nazənin, şəkərgöftar!

تو چرا از کمال استغنافارغی از مشقت همه حار

Nə üçün lovğalıqla zəhmətdənÇəkinirsən, onu bilirsən ar?

پدر و مادرند در تک و دوتا ترا پرورند لیل و نهار

Qatlaşır zəhmətə atan və ananTək səni bəsləməklə leylü nahar.

گفت ما کاملان دورانیمناقصانند این گروه کبار

Kamilik, söylədi, biz aləmdə,Leyk nöqsanlıdır güruhi-kübar.

زانکه طفلیم ما و بر طفلاننیست واجب رعایت اطوار

Uşağıq çünki biz, uşaqlar üçünQayda-qanun nə vacib, ey huşyar?

که شویم از خلاف آن عادتقابل رد ایزد جبار

Ki, xilaf eylədikdə, AllahınBiz olaq qəhri-möhnətinə düçar,

لیک این بالغان تا بالغکه دم از عقل می زنند و وقار

Leyk çox yaşlı bu uşaqlar ki,Əqldən, həm vüqardan dəm urar.

نیستند آنچنان که می بایدناقصانند و ناتمام عیار

Olmamışlar o cür ki, lazımdır,Cümləsi naqis əqldir, kəm əyar.

ناقصان گر کنند در عالمخدمت کاملان نباشد عار

Kamilə xidmət etsə naqis əgər,Bəllidir aləmə ki, olmaz ar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets