دوش طفلی پری رخی دیدمگفتم ای شوخ شکرین گفتار

تو چرا از کمال استغنافارغی از مشقت همه حار

پدر و مادرند در تک و دوتا ترا پرورند لیل و نهار

گفت ما کاملان دورانیمناقصانند این گروه کبار

زانکه طفلیم ما و بر طفلاننیست واجب رعایت اطوار

که شویم از خلاف آن عادتقابل رد ایزد جبار

لیک این بالغان تا بالغکه دم از عقل می زنند و وقار

نیستند آنچنان که می بایدناقصانند و ناتمام عیار

ناقصان گر کنند در عالمخدمت کاملان نباشد عار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets