Ghazal 6688

مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشیصد خم می داری و حسرت به مینا می کشی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6698

نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگیقطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6701

من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیاماز هوای خود خطر دارد حباب زندگی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6703

گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگیآه باشد سرو پا برجای باغ زندگی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6706

چاره از من می کند پرهیز از بیچارگیغم به گرد من نمی گردد ز بی غمخوارگی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6709

سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگیگرد خاکستر نگیرد اخگر دیوانگی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6711

شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلیبود دامان دگر بر آتش من هر گلی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6721

گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنیدر صدف چندین گهر دارم تماشاکردنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6727

در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟رفته‌ای از کار تا سامان منزل می‌کنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6731

ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شویسیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6738

از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهیگرد هستی برفشان از خود اگر مرد رهی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6742

مرا باغ و بهاری از می گلفام بایستیبه دستی گردن مینا، به دستی جام بایستی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6749

نمی آید ز دل با جلوه مستانه خودداریکند با ترکتاز سیل چون ویرانه خودداری؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6753

مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داریکه بهر لب گزیدن سی محرک در دهن داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6761

ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداریز خال مشکبو آهوی مشکین است پنداری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6762

مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداریکه پیدا کم شود در پرده های خواب بیداری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6766

از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازیز شور قلزم ما در صدف گوهر کند بازی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6769

ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسیحدیث راه بسیار است از منزل چه می‌پرسی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6772

ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6776

ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالیز مرغان سخنگو هم شود هندوستان خالی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6777

مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانیچه لازم با دروغ آمیختن آلوده دامانی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6780

خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6787

نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6813

کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6814

بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6820

غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6821

خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6825

سینه باغی است که گلشن شود از خاموشیدل چراغی است که روشن شود از خاموشی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6828

می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6833

دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی

Saib TabriziGhazal1 min