Nasimi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت
Ghazal 64هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت
Ghazal 67ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت
Ghazal 68گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج
Ghazal 72ز بند زلف تو جان مرا نجات مباددل مرا نفسی بی رخت حیات مباد
Ghazal 79گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد
Ghazal 86قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد
Ghazal 93اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد
Ghazal 98در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد
Ghazal 102مهر رخسار تو داغ عشق بر دل میکشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل میکشد
Ghazal 103سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد
Ghazal 110دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند
Ghazal 117دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟
Ghazal 122صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند
Ghazal 132آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود
Ghazal 134نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود
Ghazal 138به جان وصل تو میخواهم ولیکن برنمیآیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمیآید
Ghazal 151دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر
Ghazal 172این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟در مقام خویش هر یک دلبری صاحب کمال
Ghazal 190منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانممنم آن خجسته مهری که بر اوج لامکانم
Ghazal 194چشم مستش به خواب میبینمکار تقوی خراب میبینم
Ghazal 213طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدنبعد از آن در عالم وحدت دم از الا زدن
Ghazal 214گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن
Ghazal 219گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن
Ghazal 223با بخت سعد یارم چون هست یار با منشادی چو آن من شد، غم را چه کار با من؟
Ghazal 225گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من
Ghazal 229با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون
Ghazal 242دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابروتعالی الله از آن چشمان، جلال الله از آن ابرو
Ghazal 251ای نوبت جمال تو در ملک جان زدهحسن رخ تو گوی «لمن » در جهان زده
Ghazal 254ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمدهوی خم ابروت ما اوحی و اوحی آمده