Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
پیری که پریرم ز مناجات بر آورددی مست و خرابم به خرابات برآورد
Ghazal 209تیر از کمان به من اندازدعشق از کمین چو برون تازد
Ghazal 214چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزددگر چو روی به پیچم به من در آویزد
Ghazal 234روزی که از لب تو بر ما سلام باشدشادی قرار گیرد، عشرت مدام باشد
Ghazal 235معشوقه پی وفا نباشدور بود، به عهد ما نباشد
Ghazal 243هر نقش که پیش آید گویم: مگر او باشدچون او برود، گویم: آن دگر او باشد
Ghazal 245دوشت به خواب دیدم، تعبیر این چه باشد؟با من به خشم بودی، تاثیر این چه باشد
Ghazal 265تا دل مجروح من عاشق زار تو شدهیچ ندیدیم و عمر در سر کار تو شد
Ghazal 268به من از دولت وصل تو مقرر میشدکارم از لعل گهربار تو چون زر میشد
Ghazal 274هزار نامه نوشتم، یکی جواب نیامدبه سوی ما خبر او به هیچ باب نیامد
Ghazal 279رخ تو به جز جور و خواری ندانددل من به جز بردباری نداند
Ghazal 280کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟گر نبود نامهای، زبر برساند
Ghazal 281هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماندهمچو من سوخته و خسته دل و زار بماند
Ghazal 291یوسف ما را به چاه انداختندگرگ او را در گناه انداختند
Ghazal 297جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کندنقل منه، که او دگر کم سخن علف کند
Ghazal 298کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟به نام من ز لبت بوسهای سؤال کند؟
Ghazal 305یار آن کسی بود که به کارت نگه کندباری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند
Ghazal 307عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کنداول قدم ز روی وفا جان فدی کند
Ghazal 309صبری کنیم تا ستم او چه میکند؟با این دل شکسته غم او چه میکند؟
Ghazal 316خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنندبه کسان درد فرستند و دوا نیز کنند
Ghazal 318مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنندساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند
Ghazal 319آنرا که جام صافی صهباش میدهندمیدان که: در حریم حرم جاش میدهند
Ghazal 320چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
Ghazal 336من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟
Ghazal 338هر که با عارض زیبای تو خو کرده بودگر دمی با تو برآرد نه نکو کرده بود
Ghazal 340خسروم با لب شیرین به شکار آمده بوداز پی کشتن فرهاد به غار آمده بود
Ghazal 341روز وداع گریه نه در حد دیده بودتوفان اشک تا به گریبان رسیده بود
Ghazal 348گفتم: که: بیوصال تو ما را به سر شودگر صبر صبر ماست عجب دارم ار شود
Ghazal 350رخت دل بدزدد نهان شوددلم بر تو زین بد گمان شود
Ghazal 352در عشق اگر زبان تو با دل یکی شودراه ترا هزار و دو منزل یکی شود