Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سمن بر تند شد از گفتن اوبجوشید از غضب خون در تن او
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 43همان سنگین دل نامهربانمکه در شوخی به عالم داستانم
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 58نشاید در تو پیوستن به یارینباید کرد با تو دوستداری
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 63دگر بوی بهار آوردهای، بادنسیم زلف یار آوردهای، باد
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 69دگر بار آن بت از خواری پشیمانشد از جور و ستمگاری پشیمان
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 72که یار بیوفا با مهر شد جفتچو بشنید این غزل با اوحدی گفت
Ghazal 137دوش چون چشم او کمان برداشتدلم از درد او فغان برداشت
Ghazal 139نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت
Ghazal 140تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشتباور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت
Ghazal 159زهی! شب نسخهای از زلف و خالتتراز کسوت خوبی جمالت
Ghazal 163گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنتور ضرورت میروی با ما نباید رفتنت
Ghazal 175کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بنددچو روز کوچ او باشد به پیش آهنگ در بندد
Ghazal 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Ghazal 194دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کردچیست آن؟ جان به سر کار تو در خواهم کرد
Ghazal 217فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزداگر آن چشم کمان کش به کمین برخیزد
Ghazal 239چون قد تو در چمن نباشدچون روی تو یاسمن نباشد
Ghazal 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Ghazal 246آن کس که دلیش بوده باشدو آن دل صنمی ربوده باشد
Ghazal 267گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Ghazal 275عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
Ghazal 293تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرندکز آستان تو چون سایه در نمیگذرند
Ghazal 295آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برندیا به دوش و سر خراب و مست و مبهوتم برند
Ghazal 296چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Ghazal 317گر نقش روی خوب تو بر منظری کننداو را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند
Ghazal 321ز دور ار ترا ناتوانی ببیندتنی مرده باشد، که جانی ببیند
Ghazal 351هر که او بیدق این عرصه شود شاه شودوانکه دور افتد ازین دایره گمراه شود
Ghazal 362گر آن کاری که من دانم بر آیدبهل تا در وفا جانم برآید
Ghazal 380وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسرشیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
Ghazal 401شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیرخسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر
Ghazal 405صاحب روی خوب و زلف درازنه عجب گر به عشوه کوشد و ناز