Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای برون از بلندی و پستیجز تو کس را نمیرسد هستی
Ghazal 785روی در پرده و از پرده برون مینگریپردهبردار، که داریم سر پردهدری
Ghazal 798دل من دردمند تست درمانش نمیسازیدلت بر وی نمیسوزد به فرمانش نمیسازی
Ghazal 802جهد بکن تا که به جایی رسیدرد بکش، تا به دوایی رسی
Ghazal 806سنت آنست که خاک کف پایش باشیفرض واجب که به فرمان و برایش باشی
Ghazal 813جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟ما را به جفا گذاشتن تا کی؟
Ghazal 815گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟خود با کمند عشقم وزنی نبود و سنگی
Ghazal 816این دل پر هوش ما با همه فرزانگیشد ز غم آن پری فاش به دیوانگی
Ghazal 840کاکل آن پسر ز پیشانیکرد ما را بدین پریشانی
Ghazal 848جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟که هر دم به نوعی دلش خون کنی
Ghazal 849به نشاط باده چو صبحدم سوی بوستان گذری کنیبسر تو کین دلخسته را به نسیم خود خبری کنی
Ghazal 856ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینیمگر ز دست تو کافر، که دشمن دینی
Ghazal 860بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کویدلبر کافرم از چادر کافوری روی
Ghazal 867با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگویچون ترا از دل من نیست خبر هیچ مگوی
Ghazal 878ای در دل من چو جان کجایی؟وی از نظرم نهان کجایی؟
Ghazal 880با دشمنان ما شد هم خانه آشناییکرد از فراق ما را دیوانه آشنایی
Ghazal 882زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
Ghazal 886ای نسیم سحر، چه میگویی؟از بت من خبر چه میگویی؟
Qasida 14قومی که رَه به عالَمِ تحقیق میبَرندمشکل به تُرَّهاتِ جهان، سر برآورند
Qasida 16روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شودوین باد و بارنامه ز سرها بدر شود
Qasida 18در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گرکز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در
Qasida 36گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاریبر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
Qasida 37ای روزهدار، اگر تو یک ریزه راز داریدست و زبان خود را از خلق بازداری
Qasida 40جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنیخطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی
Tarji-band 2در خرابات عاشقان کوییستوندر آن خانه یک پریروییست
Rubai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rubai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rubai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rubai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rubai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست