Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rubai 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Rubai 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست
Rubai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rubai 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Rubai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Rubai 38زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
Rubai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rubai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Rubai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Rubai 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Rubai 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!
Rubai 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Rubai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rubai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rubai 59آن مه، که ز شعر زلف ذیلی داردهمچون دل من شیفته خیلی دارد
Rubai 67بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟
Rubai 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Rubai 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Rubai 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Rubai 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Rubai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Rubai 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rubai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rubai 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Rubai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rubai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Rubai 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Rubai 114خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک
Rubai 119دیگر ز شراب شوق مستی، ای دلو آن توبه که داشتی شکستی، ای دل