Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماندهمچو من سوخته و خسته دل و زار بماند
Ghazal 291یوسف ما را به چاه انداختندگرگ او را در گناه انداختند
Ghazal 297جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کندنقل منه، که او دگر کم سخن علف کند
Ghazal 298کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟به نام من ز لبت بوسهای سؤال کند؟
Ghazal 305یار آن کسی بود که به کارت نگه کندباری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند
Ghazal 307عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کنداول قدم ز روی وفا جان فدی کند
Ghazal 309صبری کنیم تا ستم او چه میکند؟با این دل شکسته غم او چه میکند؟
Ghazal 316خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنندبه کسان درد فرستند و دوا نیز کنند
Ghazal 318مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنندساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند
Ghazal 319آنرا که جام صافی صهباش میدهندمیدان که: در حریم حرم جاش میدهند
Ghazal 320چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
Ghazal 336من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟
Ghazal 338هر که با عارض زیبای تو خو کرده بودگر دمی با تو برآرد نه نکو کرده بود
Ghazal 340خسروم با لب شیرین به شکار آمده بوداز پی کشتن فرهاد به غار آمده بود
Ghazal 341روز وداع گریه نه در حد دیده بودتوفان اشک تا به گریبان رسیده بود
Ghazal 348گفتم: که: بیوصال تو ما را به سر شودگر صبر صبر ماست عجب دارم ار شود
Ghazal 350رخت دل بدزدد نهان شوددلم بر تو زین بد گمان شود
Ghazal 352در عشق اگر زبان تو با دل یکی شودراه ترا هزار و دو منزل یکی شود
Ghazal 369سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار میآیددرخت شوقم از برگش به برگ و بار میآید
Ghazal 378هر که از برگ و از نوا گویدمشنو کز زبان ما گوید
Ghazal 379به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خورببردی از بر من دل، بخوردی از دل من بر
Ghazal 391دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگربر رخش از هفت و نه، نقش و نگاری دگر
Ghazal 392نیک میخواهی که: از خود دورم اندازی دگرو آن دل سنگین ز مهر من بپردازی دگر
Ghazal 396دل من فتنه شد بر یار دیگرچه خواهی کردن، ای دل، بار دیگر؟
Ghazal 397تو از دست که میخوردی؟ که خشم آلودهای دیگرمگر با دشمنان ما قدح پیمودهای دیگر؟
Ghazal 398ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دورآمد شتر به منزل لیلی، مکن عبور
Ghazal 400باد بهار میدمد و من ز یار دوربا غم نشسته دایم و از غمگسار دور
Ghazal 402گر چه دورم، نه صبورم ز تو، ای بدر منیردور بادا! که کند صبر ز یاد تو ضمیر
Ghazal 406من بدین خواری و این غربت از آن راه درازبه تمنای تو افتادهام، ای شمع طراز
Ghazal 408آن سست عهد سخت کمان اوفتاد بازگفتم که: عاشقم، به گمان اوفتاد باز