Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
برخیزم و دلها را در ولوله اندازمبر ظلمتیان نوری زین مشعله اندازم
Ghazal 534من مستم و ز مستی در یار میگریزمزنار بسته محکم، زین نار میگریزم
Ghazal 536سخن بگوی چو من در سخن نمیباشمکه در حضور تو با خویشتن نمیباشم
Ghazal 537عیب من نیست که در عشق تو تیمار کشمبار بر گردن من چون تو نهی بار کشم
Ghazal 538یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟وز عشوههای نرگس مستش چه میکشم؟
Ghazal 540عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشماز ناله و زاری نتوان کرد خموشم
Ghazal 542به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغمکه همچو بلبل مسکین از آن به درد و به داغم
Ghazal 555تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنماز ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم
Ghazal 560آمدهام که صف این صفهٔ بار بشکنمصدرنشین صفه را رونق کار بشکنم
Ghazal 561شد زنده جان من به می، زان یاد بسیارش کنمانگور اگر منت نهد، من زنده بر دارش کنم
Ghazal 563فراق روی تو میسوزدم جگر، چه کنم؟ز کوی عافیت افتادهام بدر، چه کنم؟
Ghazal 567ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونمبر من ترحمی کن،بنگر: که بیتو چونم؟
Ghazal 569دشمن از بهر تو گر طعنه زند بر دل و دینمدل من دوست ندارد که کسی بر تو گزینم
Ghazal 573مشتاق یارم و به در یار میرومدلدارم اوست، در پی دلدار میروم
Ghazal 575گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهمپیش جانان نبود حیف که جانی بدهم
Ghazal 586ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیمپوشیده رخ آن بت طناز بدیدیم
Ghazal 587دیریست تا ز دست غمت جان نمیبریموقتست کز وصال تو جانی بپروریم
Ghazal 590عقل صوفی را مهار اندر کشیمعشق صافی را به کار اندر کشیم
Ghazal 592مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویمنه با او دیگری مشغول و من با او سخن گویم
Ghazal 598یاران و دوستداران جمعند و جام گردانمطرب همیشه گویا، ساقی مدام گردان
Ghazal 599دلا،خوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداراندگر با یادم آوردی قدیمی صحبت یاران
Ghazal 600دلها بربودند و برفتند سوارانما پای به گل در شده زین اشک چو باران
Ghazal 606ای صبا، حال من بدو برساننه چنان سرسری، نکو برسان
Ghazal 607این دلبران که میکشدم چشم مستشانکس را خبر نشد که، چه دیدم ز دستشان؟
Ghazal 608شب قدرست و روز عید زلف و روی این ترکاننمیباشد دل ما را شکیب از روی این ترکان
Ghazal 613آن کمان ابرو به تیر انداختنعالمی را صید خواهد ساختن
Ghazal 614تا به کی این بستن و بگسیختن؟سیر نگشتی تو ز خون ریختن؟
Ghazal 618چو دل نمیدهد از کوی دوست برگشتنضرورتست در آن آستان به سر گشتن
Ghazal 620از تو میسر نشد کنار گرفتنپیش تو داند دلم قرار گرفتن
Ghazal 622بار بربستیم، ازین منزل به در باید شدنآب این جا تیره شد، جای دگر باید شدن