Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا رهبان دیر امشب فرستادست پیغامیکه چون زنار دربستی ز دستم نوش کن جامی
Ghazal 830دو بوسه گر ز لب آن نگار بستدمیمراد خویشتن از روزگار بستدمی
Ghazal 831نزدیک یار اگر نه چنین خوار و خردمیدر هجرش این مذلت و خواری نبردمی
Ghazal 832ای تن و اندامت از گل خرمنیعالمی حسنی تو در پیراهنی
Ghazal 836تو ز آه من ار هراسانیچون دلم میبری به آسانی؟
Ghazal 838خوشا آن عشرت و آن کامرانیکه ما را بود از ایام جوانی
Ghazal 843حاصل از عشقت نمیبینم به جز غم خوردنیپرورش مشکل توان کرد از چنین پروردنی
Ghazal 845عارت آمد که دمی قصهٔ ما گوش کنی؟قصهٔ غصه این بیسر و پا گوش کنی؟
Ghazal 847از غمزه تیر سازی و ز ابرو کمان کنیتا من چو نام بوسه برم قصد جان کنی
Ghazal 850هر قصه مینیوشی و در گوش میکنیپیمان ما چه شد که فراموش میکنی؟
Ghazal 852زمستان ز مستان نبیند زبونیو گر خود بلا بارد از ابر خونی
Ghazal 854رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینیحرامست ار چنین صورت کند صورتگری چینی
Ghazal 855رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینیبه دهان و لب بگویم که نبات و انگبینی
Ghazal 857از مردم این مرحله دلساز نبینیدر طارم این قبه هم آواز نبینی
Ghazal 859آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جویبر دوست کن کنار وز دشمن کنار جوی
Ghazal 863یک سخن زان لعل خاموشم بگوینکتهای شیرینتر از نوشم بگوی
Ghazal 865شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگویآفتابی؟ یا پری، یا چهرهٔ نوری؟ بگوی
Ghazal 872ای از گل سوری دهنت غنچه نماییوی بر سمن از سنبل تر غالیهسایی
Ghazal 885مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟با ما نمینشیند بی ما چراست گویی؟
Ghazal 886ای نسیم سحر، چه میگویی؟از بت من خبر چه میگویی؟
Qasida 14قومی که رَه به عالَمِ تحقیق میبَرندمشکل به تُرَّهاتِ جهان، سر برآورند
Qasida 16روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شودوین باد و بارنامه ز سرها بدر شود
Qasida 18در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گرکز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در
Qasida 36گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاریبر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
Qasida 37ای روزهدار، اگر تو یک ریزه راز داریدست و زبان خود را از خلق بازداری
Qasida 40جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنیخطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی
Rubai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rubai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rubai 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Rubai 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست