Ghazal 778

عمری است حلقه در میخانه ایم مادر حلقه تصرف پیمانه ایم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 805

از بدگهری می شکند گوهر رز رادر دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 807

تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 845

منه بر دل زار بار جهان راسبک ساز بر شاخ گل آشیان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 857

هر که با ما می کند بیگانگیمعنی بیگانه می دانیم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 905

مریز آب رخ خود مگر برای شرابکه در دو نشأه بود سرخ رو گدای شراب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 948

هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاستگل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 954

روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 957

خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 963

اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 981

پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 990

عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیده‌حالان را جمال دیگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1009

پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1023

چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1045

حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1046

زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1062

حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن استخودشناسی، بحر را در قطره پیدا کردن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1066

خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن استلب گشودن رخنه در دیوار بستان کردن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1071

بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1098

آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1103

باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1128

داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1142

خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1146

از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1165

مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1183

شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه استآتش خاکسترآلودم به دامان تشنه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1195

در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی استبلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1197

دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی استوحشت از فهمیدگان برهان نافهمیدگی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1263

گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیستغفلت سرشار ما را باعثی در کار نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1271

شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیستماهی سرچشمه نورم به آبم کار نیست

Saib TabriziGhazal1 min