Ghazal 375

به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 378

ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 380

به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 381

کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 384

مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 387

به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 401

به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 413

نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 440

گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 446

کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 449

رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 459

می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 460

اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 467

اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌هاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامن‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 469

مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌هاکه در آخر به جایی می‌رسد از خود رمیدن‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 472

به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 492

حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 512

فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 515

هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 524

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 530

عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 540

می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 553

شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 584

فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 585

چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 586

کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 609

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 615

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Saib TabriziGhazal1 min