Ghazal 6915

ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتیاز خوبی تو قصه یوسف حکایتی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6926

صائب ز طول بیش بود عرض راه تواز مستی این چنین که به هر سوی مایلی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6935

دایم ستیزه با دل‌افگار می‌کنیبا لشکر شکسته چه پیکار می‌کنی؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6946

دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6958

ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6960

در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6962

ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6967

اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6968

اگر بی پرده خود را دیده باشیگل از فردوس اینجا چیده باشی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6975

اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلیبازیچه ای است عشرت از رهگذار طفلی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6976

از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانیخار و خسی است پیشش اسباب زندگانی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6978

یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6981

نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6984

تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6990

پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6991

مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6992

ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانه‌ای

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6995

دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 68

خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 70

شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گران‌تر کرد خوابِ ناز را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 71

از فغان شد سر‌گرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 100

با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 151

می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 164

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 168

نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 188

می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 193

هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 200

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 209

از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 211

از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را

Saib TabriziGhazal1 min