Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتیاز خوبی تو قصه یوسف حکایتی
Ghazal 6926صائب ز طول بیش بود عرض راه تواز مستی این چنین که به هر سوی مایلی
Ghazal 6935دایم ستیزه با دلافگار میکنیبا لشکر شکسته چه پیکار میکنی؟
Ghazal 6946دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی
Ghazal 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی
Ghazal 6960در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی
Ghazal 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی
Ghazal 6967اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی
Ghazal 6968اگر بی پرده خود را دیده باشیگل از فردوس اینجا چیده باشی
Ghazal 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلیبازیچه ای است عشرت از رهگذار طفلی
Ghazal 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانیخار و خسی است پیشش اسباب زندگانی
Ghazal 6978یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی
Ghazal 6981نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری
Ghazal 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
Ghazal 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Ghazal 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Ghazal 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Ghazal 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Ghazal 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Ghazal 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Ghazal 71از فغان شد سرگرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را
Ghazal 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
Ghazal 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا
Ghazal 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
Ghazal 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا
Ghazal 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا
Ghazal 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را
Ghazal 200جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را
Ghazal 209از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را
Ghazal 211از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را