Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است
Ghazal 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است
Ghazal 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ استکه آرمیده بود تا شرار در سنگ است
Ghazal 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل استسفر اگر همه یک منزل است بار دل است
Ghazal 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است
Ghazal 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من استسیاهی دل شب از دل سیاه من است
Ghazal 1734منم که معنی بیگانه آشنای من استنهال خامه من باغ دلگشای من است
Ghazal 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته استز خود برون شدن من به یک نظر بسته است
Ghazal 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی استپی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است
Ghazal 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری استکه حسن چهره بدیهی و حسن خط نظری است
Ghazal 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دستز هر چه از تو جدا می شود بیفشان دست
Ghazal 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست
Ghazal 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
Ghazal 1801اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیستز پا فتادن این راه، کم ز منزل نیست
Ghazal 1803کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیستبه روزنامه خورشید، مد احسان نیست
Ghazal 1816میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیستشرابِ کهنه کم از عمرِ جاودانی نیست
Ghazal 1819ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیستقضا کنند نمازی که آن ریایی نیست!
Ghazal 1823ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت
Ghazal 1825به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟
Ghazal 1835ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت
Ghazal 1838فغان که هستی من در ورق شماری رفتحیات من چو قلم در سیاه کاری رفت
Ghazal 1839اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟
Ghazal 1841ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفتستاره محو شد و چشم من به خواب نرفت
Ghazal 1843به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفتنمی توان دل بیدار را به خواب گرفت
Ghazal 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت
Ghazal 1860چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟سر خوش ز شیوه های عتابش شوم کجاست؟
Ghazal 1877از آه، حسن را خطر بی نهایت استخط بر چراغ حسن تو دست حمایت است
Ghazal 1878تازه است دایم از سیهی داغ عندلیبدر گلشنی که زاغ و زغن بی نهایت است
Ghazal 1888دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست
Ghazal 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست