Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست
Ghazal 1900آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است
Ghazal 1901خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس استسرمایه فراغت من اینقدر بس است
Ghazal 1902رخساره ترا ز عرق دیدهبان بس استشبنم برای تازگی گلستان بس است
Ghazal 1903صبح امید من نفس سرد من بس استچشم سفید، روزن بیت الحزن بس است
Ghazal 1905باغ و بهار چشم پر آب من آتش استساقی و مطرب و می ناب من آتش است
Ghazal 1916عرش بلند مرتبه بنیان آدم استخورشید عقل، شمسه ایوان آدم است
Ghazal 1941شیطان دلیر بر تو ز حال خراب توستدزدی است این که پرده گلیمش ز خواب توست
Ghazal 1944زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست
Ghazal 1945رزق وسیع در قدم میهمان توستهر کس که میهمان تو شد میزبان توست
Ghazal 1948آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست
Ghazal 1963بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟
Ghazal 1967چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است
Ghazal 1993آب حیات ما ز شراب شبانه استعیش مدام، زندگی جاودانه است
Ghazal 1995تا در ترددست نفس، جان روانه استبر باد پای عمر، نفس تازیانه است
Ghazal 1999غم را اگر برون ندهد سینه آینه استگر زنگ را فرو خورد آیینه آینه است
Ghazal 2000هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای استهر شاخ نرگسی نظر بازمانده ای است
Ghazal 2004گنجینه جواهر ما پاک گوهری استنقدی که در خزانه ما هست بی زری است
Ghazal 2034می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیستگر بوی گل خورد به دماغم شگفت نیست
Ghazal 2035مجروح عشق را سر و برگ علاج نیستاین خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست
Ghazal 2043آفاق روشن و مه تابان پدید نیستپر شور عالمی و نمکدان پدید نیست
Ghazal 2050چشم تو چون ز مستی غفلت فراز نیستتهمت چه می نهی که در فیض باز نیست
Ghazal 2061در نامجو شرافت ذاتی تمام نیستیاقوت چون عقیق مقید به نام نیست
Ghazal 2071دور قمر چو گردش چشم پیاله نیستبا کودکی نشاط شراب دو ساله نیست
Ghazal 2078دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشتاغیار را به باطن مهر و وفا گذاشت
Ghazal 2080بار غم از دلم می گلرنگ بر نداشتاین سیل هرگز از ره من سنگ برنداشت
Ghazal 2082امشب خیال زلف تو از چشم تر گذشتاین رشته با هزار گره زین گهر گذشت
Ghazal 2138طوطی ز سخن صیقل آیینه جان استآن را که سخن سبز کند خضر زمان است
Ghazal 2193از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشتدر خلوت آیینه همان رو به قفا داشت
Ghazal 2220آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است