Ghazal 1005

مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس استعذرخواه نقش از نقاش حیرانی بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1007

گرچه در دفع کدورت هر نوایی دلکش استدر میان سازها، نی تیر روی ترکش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1017

از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ استدیده قربانی از خواب پریشان فارغ است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1019

در دل هر کس بود درد طلب در منزل استآب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1020

این ز همت خالی و آن از طبع پر می شوددست عالی زین سبب بهتر ز دست سافل است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1037

خط به گرد عارض دلدار دیدن مشکل استدامن گل را به دست خار دیدن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1038

عشق را در پرده ناموس دیدن مشکل استشمع را در جامه فانوس دیدن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1040

باده بی لعل لب دلبر کشیدن مشکل استتلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1047

ریشه ما در زمین خاکساری محکم استگلبن امید ما در چار موسم خرم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1057

از عزیزان دیده پوشیده من روشن استبوی پیراهن کلید خانه چشم من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1063

بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن استلب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1072

خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن استکسوت این قوم از دستار سر پیچیدن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1078

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1079

نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1086

مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن استگوشه این فرد باطل از شکستن ایمن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1095

آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1096

چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوسترنگ زرد آفتاب از آتش سودای اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1099

گریه مستانه من از خمار چشم توستآه من از سرمه دنباله دار چشم توست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1109

از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته استورنه آن جان جهان با ما به هم پیوسته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1120

در بهاران بزم عیش میکشان آماده استجوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1123

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده استگل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1131

روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده استگل به چشم روزنم از مهر و ماه افتاده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1140

نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده استخضر را خون در جگر این نعل وارون کرده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1143

کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده استخویش را محروم از مزد خدایی کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1147

از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده استکز ته هر حلقه خورشید دگر تابان شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1153

از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده استنقش پایی چند از آن طاوس بر جا مانده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1156

خاکساری از بزرگان جهان زیبنده استبا زمین، افتادگی از آسمان زیبنده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1158

تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده استجبهه وا کرده صحرای بهشتی بوده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1173

هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده استبرگ عیش عالمی در غنچه پنهان دیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1175

رتبه آزادگی در بندگی پوشیده استپله معراج در افکندگی پوشیده است

Saib TabriziGhazal1 min