Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Ghazal 503راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
Ghazal 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را
Ghazal 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا
Ghazal 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا
Ghazal 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا
Ghazal 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Ghazal 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را
Ghazal 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Ghazal 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Ghazal 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Ghazal 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Ghazal 565آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
Ghazal 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
Ghazal 576به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Ghazal 580خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا
Ghazal 592مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را
Ghazal 594ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا
Ghazal 607گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا
Ghazal 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
Ghazal 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Ghazal 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Ghazal 620ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا
Ghazal 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا
Ghazal 631به هر که هر چه ضرورست داده اند آن رابس است آب دهن آسیای دندان را
Ghazal 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را
Ghazal 635ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را
Ghazal 637ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را
Ghazal 641ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را
Ghazal 654به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما