Ghazal 2587

هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2602

بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2607

داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2612

رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بودفارغ از چین جبین موجه دریا بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2620

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2632

شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بودتا سحر گه بر گریزان پر پروانه بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2642

کی ز سیل گرم‌رو بر روی صحرا می‌رود؟آنچه از مژگان تر بر چهرهٔ ما می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2665

چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2671

نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شودگوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2685

خانه‌ای کز نور حسن او مصفا می‌شودحلقه بیرون در محو تماشا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2689

عشقبازان را طرف بسیار پیدا می شودکار اگر عشق است پر همکار پیدا می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2692

زر و بال منعمان روز قیامت می‌شودعاقبت هر فلس ماهی داغ حسرت می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2694

بعد عمری گر وصال او میسر می‌شودشرم پیش چشم من سد سکندر می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2696

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2699

جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شودکاروان کف بیابان مرگ ساحل می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2701

دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شودسنگ این مینای خالی پرتو مل می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2707

جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شودچون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2708

زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شودچون شود سی پاره قرآن ختم آسان می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2712

در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شودبرگ عیش خلق افزون در زمستان می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2727

یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2737

غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهدشاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2747

یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندیداز عزیزان هیچ کس خوابی برای ما ندید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2776

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2779

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفیدباز ناورد از ختا این نافه را موی سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2783

وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟حرف تلخی هم از آن شیرین زبان باید شنید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2789

غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابدز ظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمی‌یابد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2793

دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتدوگرنه خضر هیهات است در دام سراب افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2801

نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتدکه در جمعیت دلها خلل از حال من افتد

Saib TabriziGhazal1 min