Ghazal 2728

مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شودکف سبک در بحر از بالانشینی می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2729

دیده روشن از فروغ آشنایی می شودرزق چشم است آنچه صرف روشنایی می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2731

عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمودوقت آن کس خوش که شغل عشق را پیدا نمود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2732

گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمودمهر بر لب زن دلی گرباز نتوانی نمود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2738

شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهدغنچه از گوی گریبان تو یادم می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2741

راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهدشورش دیوانه را زنجیر بیرون می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2742

چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهدغمزه او تیغ بیباکی به ابرو می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2750

دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسیدداد جان این صید بسمل تابه حیرانی رسید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2753

مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشیدطاقتش شد طاق تا آن طاق ابرو را کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2758

می به روی لاله رنگ یار می باید کشیدباده گلرنگ در گلزار می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2761

جوش گل شد باده سرجوش می باید کشیدحلقه از ساغر به گوش هوش می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2763

سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشیدوحشت چشم غزال از دام می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2772

زلف او موی سفید نافه را در خون کشیدشاخ سنبل را زگلشن موکشان بیرون کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2773

از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشیدبار کوه قاف بتواند به آسانی کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2780

از صبوری در گشاد کارها بگزین کلیدبر نیاید هیچ قفل محکمی با این کلید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2781

بوسه از کنج دهان دلربا دارد امیداین دل گستاخ را بنگر چها دارد امید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2784

سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنیدنامه ای انشا کنید و قاصدی پیدا کنید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2788

بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دویدمصرع برجسته بر گرد جهان خواهد دوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2795

زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتدصدف بر خویش می لرزد چو گوهر شاهوار افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2804

به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتدخمارآلود از خمیازه در خمیازه می افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2807

کسی تا کی به دامان شب و آه سحر پیچد؟به تحقیق خبر تا چند در هر بیخبر پیچد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2809

خط از بیباکی آن حسن عالمگیر می پیچدکه جوهر بر خود از خونریزی شمشیر می پیچد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2813

خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گرددکز این محراب هر حاجت که می خواهی روا گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2828

کسی تا چند مغلوب شراب لاله گون گردد؟کسی تا چند بی لنگر درین دریای خون گردد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2832

دل سنگ از شکست دانه من آب می‌گرددز عاجزنالی من آسیا گرداب می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2835

مبین گستاخ در رویش چو مشک اندود می‌گرددکه خال او ز خط زنبور خاک‌آلود می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2837

از آن از سیر صحرا خاطرم خشنود می‌گرددکه داغم از سواد شهر مُشک‌اندود می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2842

سر هر کس که گرم از باده منصور می گرددبه چشمش چوب خشک دار نخل طور می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2870

سفیدی پرده‌دار چشم خون‌پالا نمی‌گرددکف دریا ز طوفان مانع دریا نمی‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2872

دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی گرددکه در سفتن زآب و رنگ خود گوهر نمی گردد

Saib TabriziGhazal1 min