Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد
Ghazal 3036خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد
Ghazal 3038به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزدزغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد
Ghazal 3040کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد
Ghazal 3049که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟که می سوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟
Ghazal 3056مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر میریزدسخن زین خامه فولاد چون زنجیر میریزد
Ghazal 3059زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزددل این شیشه نازک زنام سنگ می ریزد
Ghazal 3061به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزدکه اخگر بر کباب تر به آسانی درآویزد
Ghazal 3065زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شدگل بی خار در عهد تو خار پیرهنها شد
Ghazal 3069ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شدز فیض سیر چشمی سنگ گوهر می تواند شد
Ghazal 3072به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شدزخاشاک هوس صحرای امکان پاک خواهد شد
Ghazal 3073گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شدرگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد
Ghazal 3079ز خط رویش چراغ دیده شب زنده داران شدغبار خط او خاک مراد خاکساران شد
Ghazal 3082بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟چراغ زندگی گل کرد، کی پروانه خواهی شد؟
Ghazal 3086غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشدرم آهوی مشکین از غزالان بیشتر باشد
Ghazal 3089لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد
Ghazal 3093خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشدخوشا چاکی که چون خرما به جیب استخوان باشد
Ghazal 3094مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشداگر صد سال چون آیینه در آغوش من باشد
Ghazal 3116صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشدشود ماتم سرا عالم چو دل غمناک می باشد
Ghazal 3117گرفتاری به قدر رشته آمال می باشددلی کز آرزو شد پاک فارغبال می باشد
Ghazal 3123دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشدکه گوش امن در دریای بی لنگر نمی باشد
Ghazal 3126گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشدپریزادی بغیر از چشم خوش مژگان نمی باشد
Ghazal 3136نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمدکه عیسی از ره افتادگی گردون سوار آمد
Ghazal 3139زمین و آسمان از ناله من در خروش آمدنشست از جوش دریا، سینه من تا به جوش آمد
Ghazal 3145به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمدبه جوی عمر، آب رفته من باز می آمد
Ghazal 3160اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند
Ghazal 3162نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین رویددر آن کشور که باشد غمگساری غم کجا ماند؟
Ghazal 3165نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماندگهر سیراب چون گردید در دریا نمی ماند
Ghazal 3167زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماندحضور خانه در بسته از جنت نمی ماند
Ghazal 3171دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماندندارد گرچه اصلی این خبر پنهان نمی ماند