Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بغیر خط که ز رخسار یار برخیزدکه دیده است ز آتش غبار برخیزد؟
Ghazal 3820همیشه از دل من آه سرد می خیزدازین خرابه شب و روز گرد می خیزد
Ghazal 3821به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟به آب چشم چه گل از مزار می خیزد؟
Ghazal 3827ز جلوه تو دل روزگار می ریزدبنای صبر و شکیب و قرار می ریزد
Ghazal 3834شکوفه از افق شاخسار پیدا شدستاره سحر نوبهار پیدا شد
Ghazal 3835ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شددر آفتاب قیامت پناه پیدا شد
Ghazal 3837اگر چنین سخن ما بلند خواهد شدزبان جرأت منصور بند خواهد شد
Ghazal 3842زچهره ات عرق شرم چشم حیران شدخط از لب تو سیه مست آب حیوان شد
Ghazal 3844ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شدز عارض تو چراغ بهار روشن شد
Ghazal 3846زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شدکباب را زنمک شوق آتش افزون شد
Ghazal 3847رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شدزدرد عشق تو رنگ خزان دگرگون شد
Ghazal 3848خوشم که خرده جان صرف یار جانی شددو روزه هستی من عمر جاودانی شد
Ghazal 3849اگر به بیخبری یار می توانی شدز هرچه هست خبردار می توانی شد
Ghazal 3851فغان که هستی ما خرج آشنایی شدبهار عمر به تاراج بینوایی شد
Ghazal 3860زبستگی دل آگاه شادمان باشدکه لال را ز ده انگشت ترجمان باشد
Ghazal 3865همیشه صاحب طول امل غمین باشدکه چین به قدر بلندی در آستین باشد
Ghazal 3866به چشم من گل وخار چمن یکی باشدنوای بلبل وصوت زغن یکی باشد
Ghazal 3867حضور روی زمین در فتادگی باشدهدف نشانه تیر از ستادگی باشد
Ghazal 3870سبکروان ترا نقش پا نمی باشداثر ز پاک فروشان بجانمی باشد
Ghazal 3877نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند
Ghazal 3878نه هر سخن نشناسی سخنوری داندنه هر سیاه دلی کیمیاگری داند
Ghazal 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمیداندز عشق حال مرا هیچ کس نمیداند
Ghazal 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند
Ghazal 3894فلک به آبله خار دیده میماندزمین به دامن در خون کشیده میماند
Ghazal 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند
Ghazal 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمدهاندز راستی چو خدنگ از کمان برآمدهاند
Ghazal 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند
Ghazal 3917درین ریاض دلی را که آب میسازندچو شبنم آینه آفتاب میسازند
Ghazal 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند
Ghazal 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند