Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بوسه را کنج دهان یار دارد گوشه گیرگوشه های دلنشین بسیاردارد گوشه گیر
Ghazal 4661گربه ما همسفری سلسله از پا بردارپشت پا زن دو جهان را و پی ما بردار
Ghazal 4667چین پیشانی ما شد مه عید آخر کارآنچه میجست دل غمزده، دید آخر کار
Ghazal 4670سینه ای چاک نکردیم درین فصل بهارصبحی ادراک نکردیم درین فصل بهار
Ghazal 4690مبند دل به تماشای این جهان زنهاربرآ به چرخ ازین تیره خاکدان زنهار
Ghazal 4693اگر چه چهره بود بی نقاب روشنترشود عذار بتان از حجاب روشنتر
Ghazal 4700مکن دلیر تماشای تاب موی کمرکه زیر تیغ بود کامیاب موی کمر
Ghazal 4717خشتی به خیر چون خم می بر زمین گذاردیگر قدم به قصر بهشت برین گذار
Ghazal 4736از ره مرو به جلوه ناپایدار عمرکز موجه سراب بود پود و تار عمر
Ghazal 4746ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار
Ghazal 4758از شراب ارغوانی چهره را گلرنگ سازبر نسیم از جوش گل جای نفس راتنگ ساز
Ghazal 4770غوطه خوردم درشراب ناب و مخمورم هنوزگم شدم درچشمه خورشید وبی نورم هنوز
Ghazal 4773می دهد یادی ز چشمش نرگس پر فن هنوززان چراغ کشته دودی هست درروزن هنوز
Ghazal 4791چو آفتاب به هر ذره ای نگاه اندازچو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز
Ghazal 4804به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز
Ghazal 4807زان چهره خط قیامتی انگیخته است بازرنگی برای بردن دل ریخته است باز
Ghazal 4808اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز
Ghazal 4814از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوزنگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز
Ghazal 4817چون شمع اشک در طلب مدعا مریزنقد حیات خود چو شرر برهوا مریز
Ghazal 4830از دل آگاه در عالم همین نام است و بسچشم بیداری که دیدم حلقه دام است وبس
Ghazal 4838در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کسمدعا چون دیده حیران ندارد هیچ کس
Ghazal 4839نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفسکز دل واکرده ماداریم صحرا درقفس
Ghazal 4848از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرسطوفان رسیده را ز کنار و میان مپرس
Ghazal 4859چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش
Ghazal 4881خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباشنقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش
Ghazal 4902می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوشچون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش
Ghazal 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویشچون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش
Ghazal 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش
Ghazal 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش
Ghazal 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش