Ghazal 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2509

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2524

خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2535

ناله آتش عنانم رخنه در گردون کندگریه پا در رکابم شهر را هامون کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2546

دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کندشست چون صاف است پیکان جانی خود وا می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2547

سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کندمور این وادی سلیمان را ضیافت می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2568

شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟برق در ابر بهاران تیغ‌بازی می‌کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2569

عشق او جا در دل دیوانه خالی می کندروشنایی جای خود در خانه خالی می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2579

گریه من آب در جوی سحر می‌افکندناله من شعله در جان اثر می‌افکند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2581

آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلنداز شکست شیشه هر کس صدا گردد بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2584

حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلنداین شب کوتاه از افسانه ما شد بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2592

نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنندساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2594

من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنندیا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2597

هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنندشمع را پروانه، آتش را سمندر می‌کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2608

منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهندتهمت آلودگی بر دامن مریم نهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2615

از سعادت در دماغش بیضه پندار بودمغز مغرور هما را استخوان در کار بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2616

یوسف ما در دل چه بر سر بازار بوداین گل از صبح ازل شیدایی دستار بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2618

تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بودپرده های چشم حیرانم نقاب حور بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2621

در کنار دایه حسن او جهان افروز بوددر دل سنگ این شرار شوخ عالمسوز بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2623

دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بودتلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2624

شب که دامان سر زلف توام در چنگ بوددامن صحرای محشر بر جنونم تنگ بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2639

هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خودغیر ماه مصر این زندان نمی گیرد به خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2643

چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رودهمچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2644

می کند یادش دل بیتاب و از خود می رودمی برد نام شراب ناب و از خود می رود

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 2647

چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رودچون شوی سرگرم، تاب نخل ایمن می رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2648

در چمن چون حرف آن بالای موزون می‌رودسرو چون دزدان ز راه آب بیرون می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2650

دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رودتیغ از عریان تنی مردانه در خون می رود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2651

هر کجا حرف شراب ارغوانی می روداز دهان خضر آب زندگانی می رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2661

کی دل غمگین به زور آه و افغان وا شود؟از گشاد تیر هیهات است پیکان وا شود

Saib TabriziGhazal1 min