Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن استپای در دامن کشیدن گل به دامن کردن است
Ghazal 1151ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده استچشم پل روشن، که آب امسال سرشار آمده است
Ghazal 1161آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است
Ghazal 1227پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکستعاقبت این شاخ از جوش ثمر خواهد شکست
Ghazal 1229باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوستاستخوان را پنجه مرجان کند در زیر پوست
Ghazal 1246چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟زخم دامن دار صبح از غمزه خونخوار کیست؟
Ghazal 1254لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیستسنبل این باغ جز خواب پریشان نیست نیست
Ghazal 1266کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیستشاهباز لامکان را آشیان در کار نیست
Ghazal 1267کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیستشاهباز لامکان را آشیان در کار نیست
Ghazal 1297روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیستقسمت دیوانه از طفلان به غیر از سنگ نیست
Ghazal 1298عشق را حاجت به زور بازوی اقبال نیستفتح اقلیم قفس جز در شکست بال نیست
Ghazal 1299بار بر مجنون ما جمعیت اطفال نیستخانه آیینه تنگ از کثرت تمثال نیست
Ghazal 1300صبر بر زخم گرانسنگ ملامت سهل نیستتوتیا گشتن به زیر کوه طاقت سهل نیست
Ghazal 1335پاس یک بیدار دل گردون بد گوهر نداشتنور بینش با هزاران دیده اختر نداشت
Ghazal 1336قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشتچهره بی شرمیت رنگ خجالت برنداشت
Ghazal 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشتسیل گردآلود خجلت زین ده ویران گذشت
Ghazal 1363پیش خط تازه آن سرو بستان بهشتاز سیه پیران بود در دیده ریحان بهشت
Ghazal 1378قطره خونی شد از دست نگارینش چکیدبس که از دستم به ناز آن نازنین دل را گرفت
Ghazal 1387زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفتبعد ازان مهر از لب اظهار می باید گرفت
Ghazal 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محالبا دو دست بسته نتوان دست یغمایی گرفت
Ghazal 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Ghazal 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت
Ghazal 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Ghazal 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Ghazal 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست
Ghazal 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Ghazal 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Ghazal 1453نیست آرام در آن دل که هوس بسیارستشررآمیز بود شعله چو خس بسیارست
Ghazal 1455خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرستچشم عیار ترا پرده گلیم دگرست
Ghazal 1478عشق را از دل سودازده ما ننگ استاین پلنگی که با سایه خود در جنگ است