Ghazal 2101

دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفتزین باده، رنگ کوه بدخشان سبو گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2103

گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفتدریا به هیچ و پوچ حسابت نمی گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2118

در عالم فانی که بقا پا به رکاب استگر زندگی خضر بود نقش بر آب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2179

هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هستدر هر شکن زلف تو بیت الصنمی هست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2180

با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟تقصیر چه و جرم کدام است و خطا چیست؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2194

در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشتلیک از ته دل روی توجه به نشان داشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2246

تا نافه زلف مجلس آراستآهوی حواس، دشت پیماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2253

لطف بتان جانگدازتر ز عتاب استشبنم این باغ تلختر ز گلاب است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2254

حلقه گوش تو گوشواره صبح استخال بناگوش تو ستاره صبح است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2261

غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2270

به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2294

آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2295

از بس مکدرست درین روزگار صبحاز دل نمی کشد نفس بی غبار صبح

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 2306

مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2334

وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2357

کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2372

گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2376

آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2397

چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2399

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2447

بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشدبوی پیراهن سر خود در گریبان می‌کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2479

حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اندچشمه آیینه را خس‌پوش جوهر کرده‌اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2518

عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کندآه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2600

رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2640

حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2684

دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می‌شودسنگ با آتش چو نرمی کرد مینا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2686

هرکه می‌گردد ز اهل ذکر، دانا می‌شودخاک چون تسبیح شد بینا و گویا می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2710

عاقبت کار نظربازان به سامان می شودگرد مجنون سرمه چشم غزالان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2743

صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2777

نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفیدز استخوان بیگناهان است این زندان سفید

Saib TabriziGhazal2 min