Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خیال آب مرا در سرابها انداختامید گنج مرا در خرابها انداخت
Ghazal 1647ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت
Ghazal 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست
Ghazal 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست
Ghazal 1664خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است
Ghazal 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست
Ghazal 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست
Ghazal 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است
Ghazal 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است
Ghazal 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است
Ghazal 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است
Ghazal 1722خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است
Ghazal 1724سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است
Ghazal 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست
Ghazal 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Ghazal 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است
Ghazal 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Ghazal 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است
Ghazal 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است
Ghazal 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است
Ghazal 1767میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است
Ghazal 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Ghazal 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Ghazal 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Ghazal 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست
Ghazal 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست
Ghazal 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست
Ghazal 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت
Ghazal 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت
Ghazal 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت