Ghazal 4867

پیش میخواران سبک چون پنبه مینا مباشاز سبکساری چو کف سیلی خور دریا مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4872

از هوسناکی گران برخاطر دوران مباشاز فضولی بارصاحبخانه چون مهمان مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4876

دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباشکور را فرزند بینا می شود غمگین مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4878

ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباشحلقه بیرون در گر زر نباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4883

دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباشحلقه بیرون در زرین نباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4885

چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباشساعد سیمین چو باشد جام سیمین گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4886

جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباشروح اگر ازتن هواگیرد بخاری گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4887

گر نباشم من غبار آستانی گو مباشدربهشت جاودان برگ خزانی گو مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4897

در سر زینت خودآرا می رود آخر سرشحلقه فتراک طاووس است از بال و پرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4911

در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟کو جنونی تا برآرم گرد از بنیاد خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4913

برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4915

نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویشقسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4917

کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4919

هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4932

حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4935

ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4936

شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4944

چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4947

اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4949

بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4951

ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4959

شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4960

به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4978

شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4982

داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4984

دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4996

کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4998

به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5002

شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابشربود خواب مرا نرگسِ گران‌خوابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5004

خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش

Saib TabriziGhazal1 min