Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش
Ghazal 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش
Ghazal 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش
Ghazal 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش
Ghazal 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش
Ghazal 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش
Ghazal 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش
Ghazal 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش
Ghazal 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش
Ghazal 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش
Ghazal 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش
Ghazal 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Ghazal 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش
Ghazal 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
Ghazal 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش
Ghazal 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Ghazal 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Ghazal 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Ghazal 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش
Ghazal 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش
Ghazal 5067دلدار ماست محو خط مشکفام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش
Ghazal 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Ghazal 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش
Ghazal 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش
Ghazal 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش
Ghazal 5084از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش
Ghazal 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش
Ghazal 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Ghazal 5092اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش
Ghazal 5094شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش