Mahmoud Shabestari · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
اگرچه خور به چرخ چارمین استشعاعش نور و تدبیر زمین است
Gulshan-i Raz, chapter 48قدیم و مُحْدَث از هم خود جدا نیستکه از هستی است، باقی دائما نیست
Səadətnamə, 52منشأ اعتزال شد جهنیآنکه میداشت شبهۀ وثنی
Gulshan-i Raz, chapter 59بت اینجا مظهر عشق است و وحدتبود زنار بستن عقد خدمت
Səadətnamə, 89نیست مفهوم هیچ یک موقوفبر کسی جز حقیقت موصوف
Səadətnamə, 103در جهانی که خالی از ستم استسبب فعل و غایتش بهم است
Səadətnamə, 118کودکی دید عکس خود در آبزان بترسید و بانگ زد کای باب
Səadətnamə, 129شد در ایّام تابعین این نامعالم علم فرعی و احکام
Gulshan-i Raz, chapter 1به نام آن که جان را فکرت آموختچراغ دل به نور جان برافروخت
Haqq al-Yaqin, chapter 3چون محقق شد که ادراک هستی جزوی کل هستیها را ضروری است بباید دانست که وقتها ادراک هستی کلی مظهر و آئینه ادراک جزوی بود و این مقام معرفت است. نص: اولم یکف بربک و اللّه نور السماوات و الارض و من عرف نفسه فقد عرف ربه مبین این مقام است. و گاه عکس این بود که مقام علم است.و آیات: سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسکم افلا تنصرون مبین این مقام است. بلکه بیشتر آیات تنزیل و اخبار و آثار در این قسم وارد است، از آنکه به افهام اقرب است و مستلزم ادراک ادراک است، که حکمت بعثت رسل و انبیا است. آنچنان که بیان کرده شود. انما انت مذکر، کلا انها تذکرة.حقیقت- نفس ادراک فطری یعنی معرفت بسیط قابل تفکر نیست، که تحصیل حاصل محال است، بلکه تفکر حجاب آن میگردد و از این جهت فرمود: لاتتفکروا فی ذات اللّه، بلکه محل تفکر ادراک ادراک است بواسطۀ آیات و بدین سبب تفکر را به آیات حواله فرمود که: و یتفکرون فی خلق السماوات و الارض. قل انظروا ماذا فی السماوات و الارض.
Kanz al-Haqa'iq, chapter 3چه نیکو گفت آن پیر سخندانبدان عامی سرگردان و حیران
Gulshan-i Raz, chapter 4مرا گفتی بگو چِبْوَد تفکّرکز این معنی بماندم در تحیّر
Haqq al-Yaqin, chapter 9حقیقت- چون محقق گشت که مبداء عبارت است از ظهور هستی در نیستی، معاد عبارت بود از ظهور نیستی در هستی، چه مبدأ و معاد متقابلانند: کما بدانا اول خلق نعیده.حقیقت- ظهور هستی در نیستی اظهار و ایجاد خلق است و ظهور نیستی در هستی اخفاء، و اعدام و موت، مبداء چون ظهور هستی بود در نیستی: الست بربکم قالوا بلی. معاد ظهور هستی باشد در حقیقت خودش: لمن الملک الیوم للّه الواحد القهار.
Kanz al-Haqa'iq, chapter 9ز خشم و شهوت و از حرص و کینهتهی کن ای پسر امروز سینه
Gulshan-i Raz, chapter 10به نزد آنکه جانش در تجلّی استهمه عالم کتاب حق تعالی است
Kanz al-Haqa'iq, chapter 10هر آن امری که فرمودت به جای آربه کعبه روی خود سوی خدا آر
Kanz al-Haqa'iq, chapter 24اگر تو خوی خوش داری به هر کاراز آن خویت بهشت آید پدیدار
Kanz al-Haqa'iq, chapter 29خوشا وقت کسان عهد مهدیخوشا آن کودکان مهد مهدی
Gulshan-i Raz, chapter 32بنه آیینهای اندر برابردر او بنگر ببین آن شخص دیگر
Kanz al-Haqa'iq, chapter 36گرت امروز سوی ظلم میل استبدان کان میل فردا چاه ویل است
Gulshan-i Raz, chapter 39یکی دریاست هستی، نطق ساحلصدف حرف و جواهر دانشِ دل
Gulshan-i Raz, chapter 60نظر کردم بدیدم اصل هر کارنشان خدمت آمد عقد زنار
Gulshan-i Raz, chapter 2گذشته هفت و ده از هفتصد سالز هجرت ناگهان در ماه شوال
Haqq al-Yaqin, chapter 6حقیقت- ممکن امری است اعتباری که عقل بر وفق خویش از ادراک وجود و عدم به هم درذهن ترکیب کند، و چون به نهایت طور خویش رسد که مبداء طور کشف است حکم کند بدانکه اعتباریات را در خارج وجودی نیست: ان هی الا اسماء سمیتموها انتم و آباءکم.حقیقت- جسم وجسمانیات از جواهر و اعراض به جملگی از امور اعتباریاند، به حقیقت وجود خارجی ندارند: کمثل عیث اعجب الکفار نباته ثم یهیج فتراه مصفرا ثم یکون حطاما.
Mir'at al-Muhaqqiqin, chapter 7چون گفته بودیم که تن آدم نسخۀ عالم است، اکنون بدانکه تن مشابه زمین است و مشابه آسمان و مشابه سال است که زمان است و مشابه شهر است که مکان است. پس ما در این رساله بجهت آسانی طالب این تشبیهات را جداگانه بیان کنیم:اما مشابهت تن با زمین آنست که در زمین کوهها هست که در بدن استخوان مانند آنست، و در زمین درختهای بزرگ هست و در مردم موی سر و ریش مانند آنست، و در زمین نباتات خرد بسیار است که مویهای اندام مثال آنست، و مجموع عالم هفت اقلیم است و در بدن نیز هفت اندام است: یک سر و دو دست و پشت و شکم و دو دست و پای. و زمین را زلزله میباشدو عطسه به جای آن است و در زمین جویهای آب روان و چشمهها هست و در بدن رگها و رودها هست و چشمههای عالم بعضی تلخ و بعضی شور و بعضی خوش و بعضی ناخوش هست، در تن نیز چشمۀگوش تلخ و چشم شور و بینی ناخوش و دهان خوش و چشمۀ گوش بدان سبب تلخ است تا حشرات چون خواهد که به گوش رود تلخی گوش به حس او رسد از آنجا باز گردد ومردم راهلاک نکند.
Kanz al-Haqa'iq, chapter 12چنین گفتند دانایان اسرارکه چون حق کرد نور خویش اظهار
Kanz al-Haqa'iq, chapter 21به صورت آدمی کرده است نقاشاگر مردی به معنی آدمی باش
Gulshan-i Raz, chapter 22نبوّت را ظهور از آدم آمدکمالش در وجودِ خاتم آمد
Kanz al-Haqa'iq, chapter 25یقین دان رزق جان از علم و دین استنباشد جز به سعی انسان یقین است
Kanz al-Haqa'iq, chapter 30ببین چون بهترین مهتران اوستبه جان سر همه پیغمبران اوست