Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کو صبح که بار شب کشیدمدر راه بلا تعب کشیدم
Ghazal 223نماند اهل و رنگی که من داشتمبرفت آب و سنگی که من داشتم
Ghazal 234دل بشد از دست دوست را به چه جویمنطق فروبست، حال دل به چه گویم
Ghazal 237گفتم آه آتشین بس کن، نه من خاک توامنه مسلسل همچو آبم تا هوسناک توام؟
Ghazal 240کفر است راز عشقت پنهان چرا ندارمدارم به کفر عشقت ایمان چرا ندارم
Ghazal 242به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهمز دیوان هوا کارم چنان آمد که من خواهم
Ghazal 257دل را به غم تو باز بستیمجان را کمر نیاز بستیم
Ghazal 276ای صبح مرا حدیث آن مه کنای باد، مرا ز زلفش آگه کن
Ghazal 280دلم دردمند است باری برافکنبر افکندهٔ خود نظر بهتر افکن
Ghazal 290در یک سخن آن همه عتیبش بیندر یک نظر این همه فریبش بین
Ghazal 307در دستت اوفتادم چون مرغ پر بریدهدر پیشت ایستادم چون شمع سر بریده
Ghazal 310در صبوح آن راح ریحانی بخواهدانهٔ مرغان روحانی بخواه
Ghazal 326ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستیوی ماه روزوَش ز شبستان کیستی
Ghazal 331این چه شور است آخر ای جان کز جهان انگیختیگرد فتنه است اینکه از میدان جان انگیختی
Ghazal 333تا بیش دلم خراب داریدل بیش کند ز جانسپاری
Ghazal 348دیدی که هیچگونه مراعات من نکردیدر کار من قدم ننهادی به پایمردی
Ghazal 349ز بدخویی دمی خو وانکردیمراعاتی به جای ما نکردی
Ghazal 361صید توام فکندی و در خون گذاشتیصیدی ز خون و خاک چرا برنداشتی
Qasida 36تا دل من دل به قناعت نهادملک جهان را به جهان بازداد
Qasida 52دیر خبر یافتی که یار تو گم شدجام جم از دست اختیار تو گم شد
Qasida 65گوئیی کز عشق او یک شهر جان افشاندهاندزر و سر بر عشوهٔ آن عشوهدان افشاندهاند
Qasida 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Qasida 145در این دامگاه ارچه همدم ندارمبحمدالله از هیچ غم غم ندارم
Qasida 219جان سگ دارم به سختی ورنه سگجان بودمیاز فغان زار چون سگ هم فرو ناسودمی
Rubai 26کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفتتا صد دامن ز چرخ گوهر نگرفت
Rubai 48خاقانی را شکسته دیدی به درستگفتی که ز چاره دست میباید شست
Rubai 72تب داشتهام دو هفته ای ماه دو هفتتبخال دمید و تب نهایت پذرفت
Rubai 78رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوستلشکرگه آن زلف سر افکندهٔ اوست
Rubai 114آنجا که قضا رهزن حال تو شودگر خانه حصار است وبال تو شود
Rubai 132چون درد تو بر دلم شبیخون آورددندانت موافق دلم گشت به درد