Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خیز تا رخت دل براندازیموز پی نیکوئی سر اندازیم
Ghazal 265تو را در دوستی رائی نمیبینم، نمیبینمچو راز اندر دلت جائی نمیبینم، نمیبینم
Ghazal 354ز دلت چه داد خواهم که نه داور منیز غمت چه شاد باشم که نه غمخَور منی
Qasida 7نیست اقلیم سخن را بهتر از من پادشادر جهان، ملک سخنراندن مسلّم شد مرا
Qasida 74امروز مال و جاه خسان دارندبازار دهر بوالهوسان دارند
Qasida 182سلسلهٔ ابر گشت زلف زره سان اوقرصهٔ خورشید شد گوی گریبان او
Rubai 22گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک استوز غدر فلک خلاص را هم به شک است
Rubai 28خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راستجستن ز فلک ریزهٔ روزی نه رواست
Rubai 31از فیض خیالت چمن سینه شکفتاز دیدن رویت گل آئینه شکفت
Rubai 35در ظاهر اگر دست نظر کوتاه استدل را همه جا یاد تو خضر راه است
Rubai 43بر جان من از بار بلا چیست که نیستبر فرق من از تیر قضا چیست که نیست
Rubai 56مرغی که نوای درد راند عشق استپیکی که زبان غیب داند عشق است
Rubai 57عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشتغم رخت فرونهاد و دل، دل برداشت
Rubai 73از دست غم انفصال میجویی، نیستبا ماه نو اتصال میجویی، نیست
Rubai 75بپذیر دلی را که پراکندهٔ توستبرگیر شکاری که هم افکندهٔ توست
Rubai 104والا ملکی که داد سلطانی دادمن دانم گفت کام خاقانی داد
Rubai 109این رافضیان که امت شیطانندبیدینانند و سخت بیایمانند
Rubai 111خواهی شرف مردم دانا باشدعزت مطلب فروتنی تا باشد
Rubai 116ساقی رخ من رنگ نمیگرداندناله ز دل آهنگ نمیگرداند
Rubai 125هرچند که از خسان جهان سیر آمدروشن جانی از آسمان زیر آمد
Rubai 138چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بودبرخواندم و زو شبی دگر کردم سود
Rubai 147صد باره وجود را فرو ریختهاندتا همچو تو صورتی برانگیختهاند
Rubai 167خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصرکو شَترَبه است و شیر نر احمد نصر
Rubai 170دانی ز چه یک نام حق آمد غفاریعنی که به مجرمان عاصی رحم آر
Rubai 192خاقانی اسیر توست مازار و مکشصیدی است فکندهٔ تو بردار و مکش
Rubai 195از بخل کسی که میکند وعده دروغبگریز ازو که آب دارد در دوغ
Rubai 207سوزی که در آسمان نگنجد دارموان ناله که در دهان نگنجد دارم
Rubai 237نونو غم آن راحت جان من دارمجوجو جانی در این جهان من دارم
Rubai 248گر هیچ به بندگیت درخور باشمدر شهر تو سال و مه مجاور باشم
Rubai 251تا بر هدف فلک زدم تیر سخناز حلقه گسسته گشت زنجیر سخن