Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بتی کز طرف شب مه را وطن ساختز سنبل سایبان بر یاسمن ساخت
Ghazal 133چشم دارم که مرا از تو پیامی برسدوز می وصل، لبم بر لب جامی برسد
Ghazal 151روی تو را در رکاب شمس و قمر میرودلعل تو را در عنان شهد و شکر میرود
Ghazal 158روزم به نیابت شب آمدجانم به زیارت لب آمد
Ghazal 198فتادهام به طلسم کشاکش تقدیرنه گرد خانه به دوشم نه خاک دامنگیر
Ghazal 204مه نجویم، مه مرا روی تو بسگل نبویم، گل مرا بوی تو بس
Ghazal 251به صفت، عاشق جمال توایمبه خبر، فتنهٔ خیال توایم
Ghazal 285بر سر بازار عشق آزاد نتوان آمدنبنده باید بودن و در بیع جانان آمدن
Ghazal 287روی است بهنامایزد یا ماه تمام است آنزلف است تعالیالله یا تافته دام است آن
Ghazal 332جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشیدانم که تو ز آن لبها جانی دگرم بخشی
Ghazal 354ز دلت چه داد خواهم که نه داور منیز غمت چه شاد باشم که نه غمخَور منی
Ghazal 372چه کرد این بنده جز آزادمردیکه گرد خاطر او برنگردی
Ghazal 373مرا تا جان بود جانان تو باشیز جان خوشتر چه باشد آن تو باشی
Ghazal 376دلم غارتیدی ز بس ترکتازیز پایم فکندی ز بس دست یازی
Qasida 63دلهای ما قرارگه درد کردهانددار القرار بر دل ما سرد کردهاند
Qasida 107صبح ز مشرق چو کرد بیرق روز آشکارخنده زد اندر هوا بیرق او برقوار
Qasida 108بهر صبوح از درم مست در آمد نگارغالیه برده پگاه بر گل سوری بکار
Qasida 113دیده بانان این کبود حصارروز کورند یا اولیالابصار
Qasida 164شاعر ساحر منم اندر جهاندر سخن از معجزه صاحب قران
Qasida 175خرمی در جوهر عالم نخواهی یافتنمردمی در گوهر آدم نخواهی یافتن
Qasida 186آوازهٔ رحیل شنیدم به صبحگاهبا شبروان دواسبه دویدم به صبحگاه
Qasida 201ای با دل سودائیان عشق تو در کار آمدهترکان غمزت را به جان دلها خریدار آمده
Rubai 29کرمی که چو زاهدان خورد برگ درختنی درخور زهد سازد از دنیا رخت
Rubai 37مسکین دلم از خلق وفائی میجستگمره شدهبود، رهنمائی میجست
Rubai 49نونو دلم از درد کهن ایمن نیستو آن درد دلم که دیدهای ساکن نیست
Rubai 52ملاح که بهر ماه من مهد آراستگفتی کشتی مرا چو کشتی شد راست
Rubai 98خاقانی را که آسمان بستایدای فاحشه زن تو فحش گوئی شاید
Rubai 118ای صاحب رای کامل و بخت بلندسعی تو برای مال دنیا تا چند
Rubai 120دردی است مرا به دل دوایم بکنیدگرد سر آن شوخ فدایم بکنید
Rubai 127تا عشق به پروانه درآموختهاندزو در دل شمع آتش افروختهاند