Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دردی است درد عشق که درمانپذیر نیستاز جان گزیر هست و ز جانان گزیر نیست
Ghazal 62گر هیچ شبی وصل دلارام توان یافتبا کام جهان هم ز جهان کام توان یافت
Ghazal 70خه که دگرباره دل، درد تو در برگرفتباز به پیرانهسر، عشق تو از سر گرفت
Ghazal 99سر نیست کز تو بر سر خنجر نمیشودتا سر نمیشود غمت از سر نمیشود
Ghazal 102نگارینا به صحرا رو که صحرا حله میپوشدبه جام ارغوان بلبل شراب وصل مینوشد
Ghazal 126دل عاشق به جان فرو نایدهمتش بر جهان فرو ناید
Ghazal 178عافیت، کس نشان دَهَد؟ نَدَهَدوز بلا، کس، اَمان دَهَد؟ نَدَهَد
Ghazal 239از تفّ دل، آتشین دهانمزآن نام تو بر زبان نرانم
Qasida 11عشق بیفشرد پا بر نمط کبریابرد به دست نخست هستی ما را ز ما
Qasida 14داد مرا روزگار مالش دست جفابا که توانم نمود نالش از این بی وفا
Qasida 17زد نفس سر به مهر صبح ملمع نقابخیمهٔ روحانیان کرد معنبر طناب
Qasida 19جبههٔ زرین نمود طرهٔ صبح از نقابخندهٔ شب گشت صبح خندهٔ صبح آفتاب
Qasida 22دوش برون شد ز دلو یوسف زرین نقابکرد بر آهنگ صبح جای به جای انقلاب
Qasida 25شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواستشه مرا نانی که داد ار باز میخواهد رواست
Qasida 26راحت از راه دل چنان برخاستکه دل اکنون ز بند جان برخاست
Qasida 143من کیم باری که گوئی ز آفرینش برترمکافرم گر هست تاج آفرینش بر سرم
Rubai 12سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آببار همه خار و خس کشیدیم چو آب
Rubai 43بر جان من از بار بلا چیست که نیستبر فرق من از تیر قضا چیست که نیست
Rubai 83از غدر فلک طعن خسان صعبتر استوز هر دو فراق غم رسان صعبتر است
Rubai 92هیچ است وجود و زندگانی هم هیچوین خانه و فرش باستانی هم هیچ
Rubai 96خاقانی وام غم نتوزد چه کندچون گفت بلاست لب ندوزد چه کند
Rubai 104والا ملکی که داد سلطانی دادمن دانم گفت کام خاقانی داد
Rubai 109این رافضیان که امت شیطانندبیدینانند و سخت بیایمانند
Rubai 116ساقی رخ من رنگ نمیگرداندناله ز دل آهنگ نمیگرداند
Rubai 125هرچند که از خسان جهان سیر آمدروشن جانی از آسمان زیر آمد
Rubai 138چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بودبرخواندم و زو شبی دگر کردم سود
Rubai 154رخسارهٔ عاشقان مزعفر بایدساعت ساعت زمان زمانتر باید
Rubai 167خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصرکو شَترَبه است و شیر نر احمد نصر
Rubai 170دانی ز چه یک نام حق آمد غفاریعنی که به مجرمان عاصی رحم آر
Rubai 192خاقانی اسیر توست مازار و مکشصیدی است فکندهٔ تو بردار و مکش