Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Rubai 10ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا
Rubai 18از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب
Rubai 53تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است
Rubai 58با یار سر انداختنم سود نداشتدر کار حیل ساختنم سود نداشت
Rubai 65خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است
Rubai 67چون سوی تو نامهای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست
Rubai 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست
Rubai 81خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است
Rubai 87آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
Rubai 89غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیهگاهی دهدت
Rubai 90قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است
Rubai 99چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جانستان تو کند
Rubai 122کس همچو من غریب بییار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد
Rubai 146غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد
Rubai 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Rubai 164چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر
Rubai 178ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز
Rubai 185در طبعِ بَهیمهسار، مردمخو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش
Rubai 197خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ
Rubai 199در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف
Rubai 200نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق
Rubai 201ای درد چو بیدرد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل
Rubai 210از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم
Rubai 214ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرامبر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام
Rubai 219اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش میدانم
Rubai 221خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خمدل عود بر آتش است و اشک آب بقم
Rubai 235دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم
Rubai 253خاقانی اگر ز خود نهی گام برونمهرهات شود از ششدر ایام برون
Rubai 257ای دوست به ماتم چه نشینی چندینکز ماتم تو شدیم با مرگ قرین