Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دوست داری که دوستدار کُشیهر دلی را هزار بار کشی
Ghazal 359به خرد راه عشق میپوئیبه چراغ آفتاب میجوئی
Ghazal 388ماهی که مه از قفای او بینیخورشید ز روی و رای او بینی
Ghazal 396قم بکرة و خذها با کورة الحیاتِفالدیک قد ینادی هات السُّلاف هاتِ
Ghazal 399دیوانه شوم چون تو پریوار نماییدر سلسلهٔ زلفِ پری، مار نمایی
Ghazal 401باز از نوای دلبری، سازی دگرگون میزنیدیر است تا در پردهای، از پرده بیرون میزنی
Qasida 16ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را
Qasida 23مرا ز هاتف همت رسد به گوش خطابکزین رواق طنینی که میرود دریاب
Qasida 32صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است
Qasida 45دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
Qasida 46صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد
Qasida 51خوی فلک بین که چه ناپاک شدطبع جهان بین که چه غمناک شد
Qasida 57بس بس ای طالع خاقانی چندچند چندش به بلا داری بند
Qasida 58الصبوح ای دل که جان خواهم فشانددست هستی بر جهان خواهم فشاند
Qasida 62می و مشک است که با صبح برآمیختهاندیا بهم زلف و لب یار درآمیختهاند
Qasida 67شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیدهاندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیدهاند
Qasida 80نوروز برقع از رخ زیبا برافکندبر گستوان به دلدل شهبا برافکند
Qasida 86سر چه سنجد که هوش میبشودتن چه ارزد که توش میبشود
Qasida 92صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید
Qasida 94ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلنتفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید
Qasida 95بیدقی مدح شاه میگویدکوکبی وصف ماه میگوید
Qasida 96حاصل عمر چه دارید خبر باز دهیدمایه جانی است ازو وام نظر باز دهید
Qasida 99ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Qasida 104ای عندلیب جانها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر
Qasida 110هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار
Qasida 130ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم
Qasida 146روزم فرو شد از غم، هم غمخوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم
Qasida 173سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن
Qasida 192باز از تف زرین صدف، شد آب دریا ریختهابر نهنگ آسا ز کف، لولوی لالا ریخته
Qasida 197ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته